ชางลุกขึ้นยืน เดินไปที่ปากถ้ำ เปิดม่านออกมองออกไปข้างนอก เผ่าเงียบสงัด
เขากลับมานั่งลงที่กองไฟอีกครั้ง แต่ท่านั่งเปลี่ยนไป ก่อนหน้านี้เขามักจะโค้งหลังเล็กน้อย
บัดนี้เขาพิงผนังถ้ำ ไหล่ผ่อนคลาย ทั้งตัวราวกับสายที่ตึงเครียดมานาน ในที่สุดก็คลายลงบ้าง
"พี่ข้าล่าของเก่งนัก ล่าให้เยอะๆ นะ!"
หลินฉามองพวกเขา มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย
นางหลับตา จิตสำนึกจมลงไปในมิติสีเทาขาวนั้นอีกครั้ง
น้ำพุตรงมุมยังคงส่องแสงสีเงินจางๆ นางแตะต้องผืนน้ำนั้น ความเย็นสบายก็มาเยือนอีกครั้ง
เพียงแต่มันเล็กจนน่าสงสาร
หมอกสีเทาขาวของมิติดูเหมือนจะสั่นไหวเล็กน้อย จิตสำนึกของหลินฉาสัมผัสถึงขอบเขต
ความคิดคลุมเครอลอยขึ้นมา: อัญมณีสัตว์ ดูดซับอัญมณีสัตว์ มิติจะใหญ่ขึ้น
บางทีน้ำพุและดินก็จะใหญ่ขึ้นตามไปด้วย
นางลืมตา มองไปที่ชางและหลิน
"...อัญมณีสัตว์ระดับสี่ที่เหลืออยู่ ข้าขอได้หรือไม่?"
ชางหยิบอัญมณีสัตว์ระดับสี่สีขาวน้ำนมออกมาจากมิติพิเศษโดยตรง ส่งให้นาง
หลินฉารับมา หลับตา
นาง "เห็น" อัญมณีสัตว์นั้นลอยอยู่ในมิติสีเทาขาว นางใช้จิตนำพลังงานของอัญมณีสัตว์ไปยังขอบเขต
แสงของอัญมณีสัตว์สว่างวาบหนึ่งครั้ง แล้วก็มืดลง
ขอบเขตของมิติขยายออกไปเล็กน้อย ประมาณแค่กำปั้นเดียวเท่านั้น