“แต่เดิมในฤดูหนาวและฤดูฝน เหยื่อก็ยากจะล่าได้แล้ว ยังต้องส่งส่วนแบ่งเป็นสองเท่า หากเก็บเหยื่อไม่พอ ก็ต้องอดอยากกัน”
“ฤดูหนาวและฤดูฝนน่ากลัวมากหรือ?”
หลินฉาที่ได้ยินหลินบ่นถึงฤดูหนาวและฤดูฝนหลายครั้งแล้ว ในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา
หลินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ฉางฉางถามเช่นนี้ได้อย่างไร?
ทั่วทั้งแดนสัตว์ภพล้วนเป็นเช่นนี้ ใครเล่าจะไม่รู้จักฤดูฝนและฤดูหนาว?
แสงไฟส่องบนใบหน้าเขาสลัว ๆ แล้วเขาก็ตอบต่อไป
“ฤดูหนาวน่ากลัวยิ่งนัก อากาศจะหนาวขึ้นอย่างฉับพลัน บ่อยครั้งที่มนุษย์สัตว์ต้องตายเพราะความหนาวเย็นในยามหลับใหล หิมะที่ตกในคืนเดียวสามารถกองสูงถึงปากถ้ำ พอตื่นเช้ามาม่านถ้ำก็เปิดไม่ออก”
“เมื่อออกจากถ้ำแล้ว จมูกก็จะชาแข็ง หายใจเข้าไปก็เป็นเกล็ดน้ำแข็ง ไม่อาจได้กลิ่นเหยื่อเลย”
“สัตว์อสูรทั้งหมดหนีเข้าไปในส่วนลึกของป่า บ้างก็ขดตัวอยู่ในถ้ำ”
“เมื่อหิมะตกหนัก ทุกหนทุกแห่งเป็นสีขาวไปหมด แยกไม่ออกว่าทางไหนเป็นทาง ทางไหนเป็นหลุม บ่อยครั้งที่เหยียบพลาดทั้งตัวตกลงไปในหลุมหิมะ ยังไม่ทันหาตำแหน่งของพวกมัน คนก็แข็งตายเสียก่อน”
“ฉางฉาง ในฤดูหนาวหญิงสาวห้ามออกไปข้างนอกเด็ดขาด ความหนาวเย็นแบบนั้นหญิงสาวทนไม่ไหว”
หลินพูดถึงความน่ากลัวเช่นนี้ หลินฉาจึงพยักหน้าแรง ๆ อย่างแน่นอน นางไม่อยากออกไปตายเพราะความหนาวเย็น ชีวิตน้อย ๆ นี้กว่าจะรอดกลับมาได้ก็ต้องใช้ความพยายามของสามคนด้วยกัน!
“ฤดูฝนอาจดีกว่าฤดูหนาวเล็กน้อย จะมีฝนตกติดต่อกันกว่าสี่สิบวัน พื้นดินเต็มไปด้วยน้ำ สถานที่ที่ห้ามไปเด็ดขาดที่สุดคือริมแม่น้ำ”