เฟยหลานรู้ตัวว่าตนเพิ่งจูบหญิงสาวน้อยเข้าไปจริง ๆ ก็ก้มหน้าลงทันที ขนตาสั่นระริก ใบหน้าแดงระเรื่อไปทั้งหน้า
เขาต้องก้มหน้าเพื่อซ่อนความตื่นเต้นและความดีใจในดวงตาไว้ ไม่ให้หญิงสาวน้อยเห็นความปิติยินดีของเขา
หลินฉามองเห็นมุมปากของเขาที่เม้มแน่นสั่นเทิ้ม ท่าทางอ่อนแอและเปราะบาง
เขาดูเหมือนกำลังจะร้องไห้
ในที่สุดหลินฉาก็ขยับตัว นางยกมือปิดหน้าผากของตนเอง แล้วถอยหลังหนึ่งก้าว
"เจ้า... ข้า... เมื่อครู่..."
นางพูดจาไม่รู้เรื่องแล้ว นางไม่ได้ตั้งใจจะเงยหน้าขึ้นมาจริง ๆ ใครจะไปรู้ว่าเฟยหลานจะอยู่ใกล้ขนาดนี้
หญิงสาวของสหายต้องไม่แตะต้องนะ
ไม่ดี เลือกเห็นปฏิกิริยาของหญิงสาวน้อย เฟยหลานก็ยกธงเตือนภัยขึ้นในใจ หญิงสาวน้อยดูเหมือนจะคิดหนี
ด้วยนิสัยขี้อายขนาดนี้ ต่อไปต้องหลบหน้าเขาแน่ ไม่ได้ ๆ ต้องลงยาแรงหน่อย
"...ทำอย่างไรดี จะไม่มีหญิงสาวคนใดต้องการข้าอีกแล้ว..."
เฟยหลานหันหน้าหนี น้ำเสียงเกียจคร้านเมื่อครู่หายไปหมด เหลือเพียงความไร้ที่พึ่งและเปราะบาง
หยดน้ำตาใสกระจ่างร่วงหล่นลงกระทบพื้น หลินฉาราวกับได้ยินเสียงน้ำตาหยดนั้นกระทบพื้นดังหนักหน่วง
"เจ้า... เจ้าร้องไห้ทำไม อย่า... อย่าร้องไห้สิ"
ตอนนี้นางยุ่งมือยุ่งไม้ไปหมด อยากจะยื่นมือไปก็ไม่กล้า จะพูดอะไรก็ไม่รู้
จะทำอย่างไรดี คนที่ถูกจูบไม่ใช่นางหรือไง เฟยหลานร้องไห้เร็วกว่านาง หนักกว่านางอีก
"ตอนนี้ข้าถูกเจ้าจูบแล้ว หญิงสาวคนอื่นก็คงไม่ต้องการข้าอีกแล้ว ชาตินี้คงไม่มีหญิงสาวคนใดต้องการข้าอีกแล้ว..."