หลินฉาไม่ขยับ
หลินยื่นมือมาหนีบจมูกของนาง
หนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาที
ในที่สุดหลินฉาก็กลั้นไม่ไหว อ้าปากหายใจเข้าลึก ๆ ลืมตาขึ้นจ้องหลิน
นางแดงตั้งแต่หน้าผากจรดคอ แม้แต่ปลายหูก็ร้อน
หลินถูกนางจ้องจนหดเล็กน้อย แต่ไม่นานก็ยิ้มออก ตาหยีและเขี้ยวเสือแหลมคม
"ตื่นจริง ๆ ด้วย! ฉางฉางตื่นเมื่อไหร่ พี่ชายรู้ได้ยังไง ทำไมไม่บอกข้า"
"ตั้งแต่แรกแล้ว" ชางกล่าว
ใบหน้าของหลินฉาแดงยิ่งขึ้น
หลินตะลึงไปครู่หนึ่ง: "งั้นที่ข้าพูดว่านางมือเล็กเท้าเล็ก และดมผมของนาง ก็รู้ว่านางตื่นแล้ว?"
"หลิน" หลินฉาเอ่ยปากเสียงเบาเหมือนยุงร้อง
"หืม?"
หลินเห็นใบหน้านางแดงจนแทบจะหยดเลือด จู่ ๆ ก็เข้าใจอะไรบางอย่าง
หางของเขาม้วนไปม้าอย่างตื่นเต้นอยู่ด้านหลัง
"ข้า... ข้าไม่พูดแล้ว"
ทั้งคู่หน้ากันแดง มองตากัน แล้วก็ต่างคนต่างหลบสายตา
ชางลุกขึ้นจากหนังสัตว์ แล้วดึงหลินฉาออกจากผ้าห่ม
มือหนึ่งประคองหลังนาง อีกมือหนึ่งห่อหนังสัตว์คลุมตัวนาง
ยังไม่ทันตั้งตัว นางก็ซบลงบนอกของชางแล้ว
คางของเขาวางบนกระหม่อมนาง เสียงดังออกมาจากทรวงอก ต่ำ ๆ ก้อง ๆ
นางเหมือนหมอนข้างของชางจริง ๆ!!
"กินซุป"
หลินเหมือนตื่นจากฝัน กระโดดขึ้นไปหยิบชามข้างกองไฟ