แขนของชางยังคงวางอยู่บนเอวของนาง ฝ่ามือแนบอยู่บนท้องน้อย แม้จะมีหนังสัตว์กั้นก็ยังสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นนั้น
นิ้วหัวแม่มือของเขาเกลี่ยไปมาที่สีข้างของนางเบา ๆ
หลินฉางขยับเอวหลบเพียงเล็กน้อย ที่ตรงนั้นจั๊กจี้เกินไป ทนไม่ไหวจริง ๆ
มือของชางหยุดนิ่ง ไม่ขยับอีก
หลินไม่ทันสังเกต หางของเขาพันรอบตัวหลินฉาง ปลายหางเขียนวงกลมรอบข้อเท้าที่โผล่ขึ้นมา
“เท้าของฉางฉางเล็กจัง”
เขาพึมพำกับตัวเอง “ยังไม่เท่าฝ่ามือของข้าเลย”
“อืม” ชางตอบรับเสียงหนึ่ง
“มือของนางก็เล็กด้วย เมื่อคืนตอนข้าจับก็รู้แล้ว”
เขายื่นมือออกมา กางนิ้วทั้งห้า ดูฝ่ามือของตัวเอง แล้วก็ดูมือของหลินฉางที่หดเข้าไปในหนังสัตว์ เปรียบเทียบดู
หญิงสาวน้อยที่บอบบางเช่นนี้ ดูเหมือนจะแตะนิดเดียวก็แตกสลาย
มือของหลินฉางโผล่พ้นหนังสัตว์ออกมาเล็กน้อย ปลายนิ้วเรื่อเป็นสีชมพูอ่อน