"โอ้ ยังมีชีวิตอยู่อีกหรือ" ในที่สุดเขาก็เอ่ยปาก เสียงของเขาดูเกียจคร้าน แต่ดวงตายังคงกวาดมองหนังสัตว์ที่ห่อหุ้มหลินฉา
"พวกเจ้าสามคนช่างเหมาะกันจริงๆ ทั้งเผ่าก็มีเพียงพวกเจ้า สองตัวประหลาดขนขาว ที่จะมองของแบบนี้ได้ลงคอ"
เขาไปถามหมอประจำเผ่ามาแล้ว หญิงสาวคนนี้ไม่เพียงมีพลังให้กำเนิดต่ำเท่านั้น แต่หน้าตาก็ช่างพูดได้ยากยิ่ง
มือที่ถือชามของหลินชะงักไปครู่หนึ่ง หูเสือแบนราบ
แขนของชางโอบเอวหลินฉาแน่นขึ้น เส้นเลือดปูดโปน
ไหล่ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว สายตาก็ตกบนใบหน้าของชางอีกครั้ง
"ตัวประหลาดขนขาวก็ยังหาหญิงสาวได้ เชอะ"
น้ำเสียงของเขาเบาสบาย ทำให้กระดูกสันหลังของหลินฉาเย็นวาบ
ชางลูบหลินฉาในอ้อมกอดเบาๆ ผ่านหนังสัตว์
"อัญมณีสัตว์ระดับสี่ห้าเม็ด สมองของพวกเจ้าเสือขาวคงจะเผือกไปแล้วกระมัง ถึงได้ช่วยเจ้าขยะแบบนี้?"
ไหล่จ้องมองด้วยความอิจฉาและไม่พอใจ นั่นคืออัญมณีสัตว์ระดับสี่ เชาใช้ได้อีกนาน หากรู้ก่อนว่าชางมีห้าเม็ด มันก็คงเป็นของเขาไปแล้ว ตอนนี้กลับใช้กับหญิงสาวที่ให้กำเนิดต่ำคนนี้ ช่างสิ้นเปลืองยิ่งนัก