“...ขอบคุณมากค่ะ~”
นางต้องการเศษมีดอันเล็กคมกริบนี้จริงๆ มีดหินนั้นทั้งหนักทั้งทื่อ รู้สึกไม่ค่อยสะดวกใช้เท่าไร
แต่ชิ้นนี้ขนาดพอดี ที่สำคัญสีเหมือนกับผมของเฟยหลานทุกอย่าง สวยมาก~
นางพลิกไปพลิกมา ดูแล้วพบว่าด้านหนึ่งคม อีกด้านหนึ่งมนกลม ยิ่งดีเข้าไปใหญ่ หลินฉาหลงรักมันจนไม่ยอมวาง
เฟยหลานเห็นหญิงสาวน้อยชอบนัก ก็หน้าแดงขึ้นมาสองกระจาด
ฉางฉางเป็นแบบนี้... เหมือนกำลังลูบไล้เขาอยู่เลย...คิดไปได้!
“...ไปเถอะ ไปเก็บผลไม้กัน”
จะแกล้งทำเป็นน่าสงสารก็ทำไป แต่ยังไม่ได้เก็บผลไม้ให้หญิงสาวน้อยเลย
“ขาของเจ้า... ไม่เป็นอะไรแล้วหรือ?”
หลินฉามองหางตาที่ยังไม่แห้งของเขา เมื่อครู่นี้ยังเจ็บมากอยู่เลย
“ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว ข้าจะระวังให้มาก อีกไม่ไกลจากที่นี่แล้ว”
หญิงสาวน้อยเป็นห่วงเขามาก แต่นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่เลยแม้แต่น้อย
เอาล่ะๆ ที่แท้เฟยหลานก็เป็นมนุษย์สัตว์งดงามที่ทั้งร่างกายอ่อนแอ แต่อย่างไม่คาดคิดก็แข็งแกร่งมาก ถ้าเข่าของนางเป็นแบบนี้ คงไม่อยากเดินแม้แต่ก้าวเดียว
หลินฉาแสร้งทำเป็นซ่อนเศษมีดบางๆ นั้นไว้ในกระโปรงหนังสัตว์
นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เรื่องของมิติ คงต้องรอให้ผูกพันเป็นคู่กันสนิทสนมเสียก่อนค่อยบอกเขา
เฟยหลานสัมผัสได้ถึงความผันผวนของพลังงานรอบตัว กะพริบตาครู่หนึ่ง เช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องกังวลว่านางจะวางของไว้เกะกะแล้วบาดตัวเอง
เห็นหญิงสาวน้อยพยักหน้า เฟยหลานครั้งนี้ไม่ต้องถามอีก คว้ามือนางมาโดยอัตโนมัติ เขาแกว่งมือของทั้งสองคน
“แบบนี้ปลอดภัยกว่า”
จริงหรือ หลินฉามองปลายจมูกตัวเอง แล้วมองเข่าของเฟยหลาน