ดูเหมือนจะเป็นเรื่องดีจริงๆ หลินฉาพยักหน้า หล่อนไม่คิดมากเรื่องนี้เลย หลินบอกว่าจะบอกให้หลังจากฤดูฝน
"อีกอย่าง พี่ชาย เหยื่อล่ะ พอดีฉางฉางตื่นแล้ว"
"หน้าประตู"
"ไปเถอะ ฉางฉาง ข้าจะอุ้มเจ้าไปเก็บเหยื่อ แล้วเจ้าก็ควรนอนได้แล้ว"
หลินยื่นมือใหญ่ไป คว้าตัวหลินฉาขึ้นมา กอดเธอในแนวตั้ง คว้าขาเธอ เหมือนท่าอุ้มเด็ก
ตกใจจนหลินฉาต้องโอบไหล่เขาเพื่อทรงตัว
ชางมองพวกเขาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
คืนนี้เขาอ่อนโยนเกินไป หลินฉาคิดในใจ
เหยื่อตัวใหญ่อย่างไม่คาดคิด วางบนพื้นสูงเท่าตัวเธอ
เห็นหญิงสาวน้อยจ้องด้วยความอยากรู้ หลินจึงพาเธอเดินรอบๆ หนึ่งรอบ
เอ๊ะ สัตว์ที่ถลกหนังแล้วดูไม่น่าดูเลย หลินฉารีบเก็บมันเข้ามิติทันที
แค่เหลือบมองก็ตกใจแล้ว
"ฉางฉางเก่งจัง!" หลินเริ่มชมอีกครั้ง แต่เสียง "เก่งจัง เก่งจัง" นี้ทำให้เธอรู้สึกเหมือนขาดอะไรบางอย่าง กระดาษชำระหรือแครอท
อนิจจา วันนี้ก็เป็นวันที่ไม่มีแตรอีกแล้ว พรุ่งนี้ต้องแอบถามหลินว่าพวกเขาแก้ปัญหาการเช็ดก้นกันยังไง เผื่อพรุ่งนี้จะปกติแล้ว
ทำไมไม่ถามตอนนี้? เพราะชางอยู่ใกล้ขนาดนี้ต้องได้ยินแน่ๆ เธอต้องการหน้า
คืนนี้ก็เป็นคืนที่กอดซ้ายขวา แต่เธอรู้สึกเหมือนลืมอะไรบางอย่าง อะไรนะ นึกไม่ออก หายใจเข้าลึกๆ...
คืนนี้ ชางและหลินป้อนอัญมณีสัตว์ด้วยท่าทางที่ชำนาญยิ่งขึ้น
เหลืออีกแปดวันถึงฤดูฝน
เช้านี้ตื่นมาไม่เห็นชาง หลินฉาขยี้ตา หาวหนึ่งที
ต้องถามหลินเรื่องการทำความสะอาดฟัน เธอทนไม่ไหวแล้ว
คิดไปคิดมา หลินฉาเพิ่งสังเกตว่าถ้ำเช้านี้เงียบผิดปกติ
เธอยื่นหัวไปมองที่ปากถ้ำ ม่านบังตาทึบ แสงส่องเข้ามาทางส่วนล่างเท่านั้น
ไม่เห็นเงาของหลิน
ข้างเตียงหินมีรองเท้าคู่หนึ่งและกระโปรงหนังสัตว์ รองเท้าเป็นของที่ชางทำเมื่อคืน กระโปรงหนังสัตว์เป็นของที่หลินเย็บ
หลินฉาลูบรองเท้า ด้านนอกเหมือนหนังกวาง ด้านในเหมือนหนังวัว พื้นรองเท้าหนาเท่ากับรองเท้าเดินเล่นของเธอ
กระโปรงหนังสัตว์ตัวใหม่เป็นแบบสายเดี่ยว สายกว้างและยาว อยู่เหนือเข่าเล็กน้อย
เมื่อคืนร้อนจนเกือบจะนอนเปลือย กระโปรงใหม่พอดีเลย
หลินฉาเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว เย็นสบายขึ้นมากจริงๆ