หลินฉาจุ่มนิ้วลงไปชิมเล็กน้อยแล้ววางลงในปาก ดวงตาของเธอเป็นประกาย นี่มันแป้งสาลีชัด ๆ!
บะหมี่ ซาลาเปา เกี๊ยว เกี๊ยวน้ำ ซาลาเปาไส้หมู ลอยอยู่ตรงหน้าหลินฉา วนไปวนมา เธออยากกินมาก!
เธอเงยหน้ามองหลิน ดวงตาเป็นประกาย “อันนี้ มีเท่าไหร่?”
หลินตะลึงไปครู่หนึ่ง “บนเขาหลังมีเท่านี้ ฉางฉางชอบอันนี้หรือ?”
“อื้ม!” แป้งสาลี แป้งสาลี นี่มันแป้งสาลี~
นี่เป็นสิ่งที่สองต่อจากผลไม้รสหวานที่ฉางฉางเอ่ยปากชอบอย่างชัดเจน
หลินไม่พูดพล่ามทำเพลง หันหลังเดินไปเด็ดผลสีชมพู ฉางฉางชอบ ก็ต้องเก็บให้หมด ไม่เว้นแม้แต่ลูกเดียว
สายตาหลินฉากวาดไปรอบ ๆ ทันใดนั้น เธอเหมือนเห็นพืชที่คุ้นเคย?
หลินฉาเดินเข้าไป ยืนอยู่หน้าพุ่มไม้ยักษ์ก้อนนั้น ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
เหมือนต้นหอมเปี๊ยบ — แต่มันใหญ่เกินไป เธอเงยหน้าก็ไม่เห็นยอด ก้มลงดูก็ยังหนากว่าแขนเธอเสียอีก
“อันนี้กินได้หรือเปล่า?” เธอหันไปถาม
หลินเหลียวไปมองแวบ “กินได้แต่ไม่อร่อย รสชาติประหลาดมาก”
เธอหักยอดอ่อนมาท่อนหนึ่ง ใส่ปากเคี้ยวดู — เผ็ดร้อน หวานนิด ๆ มีกลิ่นหอมสดชื่นโชยมา จริง ๆ แล้วคือต้นหอม ต้นหอมฉบับขยายของแดนสัตว์
“ชอบหรือ?” หลินตรวจดูต้นผลสีชมพูทั้งหมดจนแน่ใจว่าไม่พลาดแม้แต่ต้นเดียว แล้วเดินมาหาหลินฉา
“อื้ม!” ต้นหอม ต้นหอม~
“จะเอาทั้งรากหรือ? หรือตัดตรง ๆ ก็พอ?” หลินถามก่อนลงมือ
“เอา ๆ เลย!”
หลินได้ยินคำตอบน่ารัก ๆ ของฉางฉาง ก็หัวเราะเบา ๆ จากนั้นใช้มีดกระดูกขุดดิน “ฉางฉางเก็บผลสีชมพูเข้าที่เถอะ เด็ดมาให้หมดแล้ว”
หลินฉารีบเก็บให้เรียบร้อย แล้วกลับมาหาหลิน เห็นเขากำลังขุดดินอย่างขะมักเขม้น ต้นหอมใหญ่ถูกขุดขึ้นมา ทิ้งหลุมลึกขนาดบดหินไว้ตรงนั้น
หลินจะขุดต่อไปอีก แต่หลินฉารั้งไว้ รากเดียวขนาดนี้กินได้เป็นปีเลยนะ
เธอรู้สึกถึงต้นหอมยักษ์ที่ทะลุผ่านมิติ ใหญ่เกินไปกินที่
หลินฉาจัดการขยับ ๆ ให้ต้นหอมยักษ์ตั้งตรงอยู่มุมมิติ เธอไม่ทันสังเกตว่า รากฝอยท่อนหนึ่งของต้นหอมนั้น จิ้มลงไปในดินดำขนาดฝ่ามือผืนนั้น
“ยังมีอะไรคล้าย ๆ กันอีกไหม? กินได้แต่รสชาติประหลาด ๆ อะไรแบบนี้?”
หลินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วลุกขึ้นจูงมือเธอ เดินลึกเข้าไปในพุ่มไม้