หลินมองแผ่นหลังของหลินฉาที่เงี่ยหูฟัง แล้วได้ยินเสียงเธอกลืนน้ำลายเพราะความอยาก จู่ ๆ ความรู้สึกผิดก็ถาโถมเข้ามาจนแทบทับเขาให้จมดิน
...เป็นเพียงผลไม้ไม่กี่ลูก แต่กลับทำให้หญิงสาวน้อยอยากได้ขนาดนี้
เป็นเพราะเขาเลี้ยงดูไม่ดีเอง ถึงให้ฉางฉางกินผลไม้สักลูกยังไม่ได้
หลินวางถุงเล็ก ๆ ที่ห้อยอยู่ที่เอวลงเบา ๆ ระหว่างตัวหลินฉากับกำแพงหิน พยายามทำให้น้ำเสียงของตัวเองฟังดูเป็นปกติเหมือนเช่นเคย
"ข้าล้างให้แล้ว ฉางฉางกินได้เลย"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วเสริมว่า
"อย่าออมไว้ พรุ่งนี้ข้าจะไปหามาให้อีก"
พูดจบหลินก็กลับไปที่กองไฟ ใช้ฝ่ามือเช็ดคราบน้ำตาที่หางตา
เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มเย็บกระโปรงหนังสัตว์ให้หลินฉา
เมื่อคืนตัวเองสัญญากับฉางฉางไว้แล้ว
หลินฉานอนลงแล้วก็เริ่มรู้สึกเสียใจ หลินไม่ได้ทำอะไรผิด เขาหัวเราะที่ชาง ไม่ได้หัวเราะที่เธอ เป็นเธอเองที่โต้ตอบเกินกว่าเหตุ
วันนี้ทำไมชอบเอาแต่ใจอย่างนี้นะ หลินฉารู้สึกหงุดหงิดใจตัวเอง
แต่ไม่นานนัก เธอก็ไม่มีโอกาสได้ทบทวนความผิดของตัวเองอีก
ผลไม้รสหวาน!
แค่ได้ยินชื่อ หลินฉาก็รู้ว่าผลไม้นี้จะต้องอร่อยแน่นอน
...อยากกินเหลือเกิน อยากกินมาก ๆ
โชคดีที่หลินรู้จักกาลเทศะ ยื่นผลไม้ให้เธอ มิเช่นนั้นเธอคงต้องแปลงกายเป็นหมาป่าดุร้ายไปแย่งชิงมาแล้ว!
ได้ยินเสียงเสือน้อยนั่งลงข้างกองไฟ หลินฉาแอบเงยหน้ามองไปแวบหนึ่ง เห็นหลินก้มหน้าก้มตาเย็บ ๆ ๆ อยู่
กลิ่นหอมหวานของผลไม้ลอยมาอยู่ที่ปลายจมูกตลอดเวลา หลินฉายื่นอุ้งมือไปกวัก ถุงเล็ก ๆ ที่เต็มแน่นตกลงมาอยู่ในมือ
เธอรีบเปิดออกดู ข้างในเป็นผลไม้กลมเล็กสีเหลืองขนาดเท่าเหรียญ ดูเหมือนผลไม้ชนิดหนึ่งที่ปอกเปลือกแล้ว