ไม่มีเสียงตอบรับ
แล้วเสียงฝีเท้าของหลินก็วิ่งกลับมา พร้อมกับเสียงหายใจหอบ:"เขาไปแล้ว ไปทางป่ามหันตภัย"
หลินฉานอนอยู่บนแท่นหิน มองหนังสัตว์ที่มุงหลังคา
นางอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ลำคอคันอีก จึงไออีกครั้ง
คราวนี้ไม่มีเลือด ยาของหมอประจำเผ่ายังพอมีประโยชน์ แขนขาไม่เจ็บมากเท่าเมื่อก่อนแล้ว
แต่หน้าอกยังคงเจ็บ
หลินหมอบอยู่ข้างแท่นหิน ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งชื้นเยิ้ม ดั่งแมวใหญ่ที่ตากฝนมา
"เขาเป็นอย่างนี้แหละ" หลินพูดเสียงเบา เสียงแผ่วเบา กลัวจะรบกวนนาง"เขาไม่พูดคำไพเราะ แต่เขาทำทุกอย่าง"
หลินฉากระตุกมุมปาก
"อย่ายิ้มสิ ข้าพูดจริง"
"เขาเคยเป็นแบบนี้มาก่อน ตอนข้ายังเด็กไม่สบาย เขาเก็บอาหารส่วนของตัวเองให้ข้า แล้วตัวเองก็หิ้วท้องไปจับแมลงกิน ข้าถามเขาว่าหิวมั้ย เขาบอกว่าไม่หิว ไม่งั้นก็ไม่หิวจริงๆ ข้าได้ยินเสียงท้องของเขาร้องทั้งคืน"