หลินฉาพูดไปได้ครึ่งประโยคก็เขินจนพูดต่อไม่ไหวด้วยตัวเอง
เฟยหลานกลั้วหัวเราะเบา ๆ ออกมาจากลำคอ
“เรื่องนี้ฉางฉางไม่ต้องกังวล เผ่ามนุษย์เงือกมีวิธีก่อสัมพันธ์เป็นคู่ที่พิเศษ ขอเพียงรู้ว่าฉางฉางยินดีก็พอแล้ว”
เขาหยุดครู่หนึ่ง เอียงคอมองศีรษะน้อย ๆ ด้านหน้าอก
“แต่เมื่อครู่ฉางฉางคิดถึงภาพอะไรที่ไม่ควรคิดหรือไม่”
“……ไม่มีทาง!”
นางไม่ได้คิดถึงคืนที่วุ่นวายนั้นเด็ดขาด!
หลินฉากลบหน้ายุบลงไปในอกเขาลึกขึ้นอีก
เฟยหลานหรี่ตาลงเป็นส่วนโค้ง ไม่ได้หยอกล้อนางอีก เพียงค่อย ๆ หยิกปลายนิ้วนางเบา ๆ แล้วจูงมือนางเดินกลับ
เมื่อเสียงฝีเท้าของทั้งคู่ห่างไปไกล ใต้ท้องทะเลบริเวณข้างลำตัวของต้าผัง ก็มีร่างสีแดงลอยขึ้นมาอย่างช้า ๆ
ไห่ซีแดงไปทั่วทั้งตัวตั้งแต่ครีบหูจนถึงปลายหาง มือทั้งสองกุมปากไว้แน่น กลัวว่านางจะหัวเราะออกมาเสียอีก
นางไม่ได้ตั้งใจแอบฟัง แต่การได้ยินของเผ่ามนุษย์เงือกดีเกินไป
ตอนที่ดำน้ำจับปลาอยู่ใต้น้ำลึก ก็ได้ยินเฟยหลานถามหญิงสาวน้อยว่า “เจ้าคิดว่าไห่ซีเป็นอย่างไร” เม่นทะเลในมือถูกบีบแตกทันที
จะยังมีอารมณ์จับอาหารทะเลได้อย่างไร หางสะบัดครั้งเดียวก็ว่ายไปใกล้ต้าผังแล้ว
เมื่อประโยค “ก็ดีไม่เลว” ของหญิงสาวน้อยลอยลงมาจากผิวน้ำ ไห่ซีก็ยังประคองตัวเองได้พอ
แต่เมื่อได้ยินว่าหลินฉาตกลงจะผูกพันเป็นคู่กับนาง เงือกแทบควบคุมแรงเหวี่ยงของหางไม่ได้ เกือบก่อพายุหมุนใต้น้ำขนาดย่อม ๆ