ดวงตาของนางเป็นประกายวาววับขึ้นมาทันที ยื่นมือไปหยิบผลไม้สีทองลูกบนสุดที่วางอยู่ตรงหน้า รูปทรงรี ผิวเกลี้ยงเกลา
“นี่คืออะไร?” น้ำเสียงของนางแฝงไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นที่แทบกลั้นไว้ไม่อยู่
หลินย่อตัวลงข้าง ๆ หยิบผลไม้สีทองลูกนั้นออกจากถุง แล้ววางลงบนอุ้งมือ
“ผลกรอบทอง กัดเข้าไปกรอบ ๆ ชุ่มฉ่ำ หวานอมเปรี้ยวเล็กน้อย พวกหญิงสาวในเผ่าล้วนชอบกินเจ้าสิ่งนี้”
หลินยื่นผลไม้นั้นให้หลินฉา จากนั้นก็เลือกหยิบผลไม้หลายชนิดออกมาจากถุง
ได้แก่ ผลน้ำค้างแข็ง ผลพระจันทร์เสี้ยว และผลเปลือกย่น แต่ละลูกล้วนอร่อยทั้งนั้น
เขาหยิบออกมาอีกหนึ่งชนิด สีขาวนวล รูปทรงรี ผิวมีขนอ่อนบาง ๆ คล้ายลูกท้อ แต่สีขาว
“ผลขนขาว ชนิดนี้หายากที่สุด หญิงสาวกินแล้วดีต่อร่างกาย”
หลินพูดได้เพียงเท่านี้ ส่วนผลไม้อื่น ๆ ยังพอแลกกับเหยื่อได้ แต่ผลขนขาวนั้นต้องเข้าไปในป่ามหันตภัยเท่านั้นจึงจะพบ หนึ่งอัญมณีสัตว์ระดับสามแลกได้สามลูก ระดับสี่จึงจะแลกได้สิบลูก
แต่ในถุงนี้ผลขนขาวกลับมีอยู่เกือบครึ่งถุง ค่าอัญมณีสัตว์ที่พี่ชายสะสมมาหลายปีคงหมดไปกับเจ้านี่แหละ
หลินหลุบตาลง ไม่ให้หลินฉาเห็นสีหน้าของเขา แค่ฉางฉางชอบก็พอแล้ว สิ่งเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องให้นางรู้ พี่ชายก็ต้องคิดแบบเดียวกันแน่นอน
ผลไม้ห้าลูกถูกเรียงเป็นแถว วางนิ่งอยู่บนแผ่นหนังสัตว์ตรงหน้าหลินฉา
นางจ้องมองอยู่นาน แล้วยื่นมือหยิบผลไม้แต่ละลูกขึ้นมาดู
ผลกระดิ่งทองผิวเกลี้ยง ผลน้ำค้างแข็งมีฝ้าขาว ผลพระจันทร์เสี้ยวแข็ง ๆ ผลเปลือกย่นนุ่มยุบ ผลขนขาวนุ่มฟู
นางหยิบผลกระดิ่งทองขึ้นมากัดคำหนึ่ง กรอบ น้ำในผลไม้แตกกระจายในปาก รสหวานอมเปรี้ยวระเบิดบนปลายลิ้น อร่อยจริง
ดวงตาของนางหรี่ลงเล็กน้อย แล้วหยิบผลน้ำค้างแข็งมากัดอีกคำ เนื้อนุ่มละลายในปาก หวานราวกับน้ำผึ้ง
ผลพระจันทร์เสี้ยวเปรี้ยวจนนางต้องย่นจมูก แต่หลังจากเปรี้ยวแล้ว ก็มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ แผ่กระจายในปาก สดชื่นดีนัก
ผลเปลือกย่นเมื่อกัดเข้าไป ข้างในเป็นวุ้นใส ๆ ลื่น ๆ มีกลิ่นหอมของเหล้าอ่อน ๆ
ส่วนผลขนขาวนั้น ละลายในปาก เนื้อนุ่มละมุนราวกับไอศกรีมละลายบนปลายลิ้น รสชาติหวานมันหอมกรุ่น