หลินฉาเก็บถุงผลไม้ใบใหญ่ใบนั้นไว้ หมอบอยู่ข้างถังไม้ แล้วยื่นมือไปสัมผัสชุดสีขาวน้ำนม มันทั้งนุ่มทั้งเย็น ไม่รู้ว่าทำจากอะไร
นางถอดเสื้อผ้าแล้วก้าวลงไปในถังไม้ น้ำร้อนท่วมถึงหน้าอก นางพิงขอบถัง ทาโฟมจากหญ้าฟองที่ขยี้ไว้กับตัว
นี่คือการอาบน้ำครั้งแรกในแดนสัตว์ และเป็นการอาบในถังไม้
บ้านสมัยใหม่ของนางแม้แต่อ่างอาบน้ำก็ไม่มี เช่าบ้านเก่า ห้องน้ำเล็กจนหมุนตัวไม่ถ้วน อาบน้ำต้องยืนบนกระเบื้อง น้ำกระเด็นไปทั่ว
นางถอนหายใจเบา ๆ ก้มมองเงาสะท้อนของตัวเอง ใช้มือเขี่ยน้ำ ระลอกคลื่นกระจาย เงาสะท้อนแตกเป็นเสี่ยง ๆ แล้วค่อย ๆ รวมกลับมา
ในโลกนี้ ตัวผู้ที่ผูกพันเป็นคู่แล้วจะทรยศตัวเมียไม่ได้
ชางก็ไม่ หลินก็ไม่
หลินฉาก้มหน้าลงไปในน้ำ พ่นฟองอากาศเป็นชุด ฟองลอยขึ้นเหนือน้ำแตกออก ละอองน้ำเล็ก ๆ กระเด็นขึ้นมาบนขนตาของนาง
นางหลับตาแล้วคิดว่า ถ้าโลกนี้มีคนรักนางอย่างมั่นคง การกลับไปโลกสมัยใหม่ก็คงไม่สำคัญอีกต่อไป
เสียงน้ำดังจ๊อกแจ๊ก ชัดเจนเป็นพิเศษในถ้ำอันเงียบสงบ
นอกม่านประตู ชางและหลินอยู่ข้างนอก หลินหมอบอยู่ที่ปากถ้ำ ชางพิงผนังถ้ำ ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไร แต่หูทั้งสองข้างต่างก็ตั้งไปทางทิศของถ้ำ
ประสาทหูของมนุษย์สัตว์ทำให้พวกเขาได้ยินเสียงในถ้ำอย่างชัดเจนทุกซอกทุกมุม
ทุกครั้งที่หลินฉาโบกน้ำ ทุกครั้งที่ขยี้หญ้าฟอง เสียงผิวหนังสัมผัสกับฟอง เสียงหยดน้ำไหลจากไหล่ลงสู่ผิวน้ำ เสียงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดเบา ๆ เมื่อนางพิงขอบถัง
แม้แต่จังหวะการหายใจของนาง เสียงลมหายใจแผ่วเบาที่เล็ดลอดออกจากริมฝีปากเมื่อนางถอนหายใจเบา ๆ
ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไร แต่ทุกเสียงในถ้ำถูกขยายขึ้นหลายเท่าในหูของพวกเขา ทั้งเสียงน้ำ เสียงหายใจ เสียงฟองแตก และเสียงถอนหายใจเบา ๆ ที่หลินฉาเผลอส่งออกมาเป็นครั้งคราวโดยไม่รู้ตัว
เสียงน้ำหยุดลง
แล้วก็มีเสียงหลินฉาลุกขึ้นจากถังไม้ เสียงน้ำหยดจากตัวนางตกลงสู่ผิวน้ำ แตกเป็นระลอกเล็ก ๆ
เสียงผ้าเสียดสีผิวตอนเช็ดตัว เบา ๆ นุ่มนวล แล้วก็เสียงผ้าถูไถผิวตอนสวมชุด
"อาบน้ำเสร็จแล้ว" เสียงของหลินฉาดังออกมาจากในถ้ำ ปนด้วยความขี้เกียจและเสียงแหบเล็กน้อยหลังอาบน้ำ
ชางลืมตาขึ้น เดินไปเปิดม่านประตู