"ข้าไม่ไปไกล แค่ตรงโค้งน้ำด้านล่าง ไปกลับไม่นาน"
น้ำเสียงของหลินจริงจังขึ้น ไม่เหมือนตอนปกติที่พูดจ้อไม่หยุด
เขาทำเป็นหมุนตัวไปมา แล้วพูดกับชางด้วยเสียงแผ่วเบา "ฉางฉางชอบกินปลาย่าง"
ชางนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พยักหน้า "พกมีดไปด้วย"
หลินยิ้มกว้าง หยิบมีดกระดูกสั้นจากมุมถ้ำเหน็บเอว แล้วหยิบถุงหนังสัตว์ใส่ปลา
เขาลุกขึ้นเดินไปย่อตัวลงตรงหน้าหลินฉา มองเข้าไปในดวงตาของนาง
"ฉางฉาง ข้าไปแล้วจะรีบกลับ เจ้ารอข้ากับพี่ชายอยู่ที่บ้านนะ"
หลินฉามองเขา ใบหน้ายังมีรอยแดงจากเถาวัลย์ในตอนกลางวัน แต่ดวงตากลับเป็นประกาย
นางยื่นมือช่วยเสยปอยผมสีขาวที่ปรกหน้าผากไปไว้หลังใบหู นิ้วเผลอแตะใบหูของเขา ใบหูของหลินก็กระตุกเล็กน้อย
"ระวังตัวด้วย" นางกล่าว
หลินพยักหน้าอย่างหนักแน่น ลุกขึ้นเปิดม่านออกไป เสียงฝีเท้าหายไปในความมืดอย่างรวดเร็ว
ในถ้ำเงียบสงัดผิดปกติ ปกติเสียงพูดไม่หยุดของหลินจะดังอื้ออึงไปทั่ว แต่ตอนนี้เหลือเพียงเสียงไม้แตกในกองไฟดังเปรี๊ยะ ๆ
หลินฉานั่งอยู่ขอบเตียงหิน ขาเรียวห้อยแกว่งไปมา หลังเท้าขาวผ่องสะท้อนแสงไฟเป็นสีอุ่น นิ้วเท้ากลมโต เล็บเป็นสีชมพูอ่อน
นิ้วเท้างอเล็กน้อยตามจังหวะการแกว่งขา