ไฟลุกโชนขึ้น แสงสีส้มแดงสาดส่องเต็มถ้ำ
หลินเปลือยท่อนบนนั่งยองๆ ข้างกองไฟ สีหน้าตื่นเต้นยังไม่จางหาย
“พี่ไม่เห็นหรอก”
เขาหันไปมองชาง ยกมือขึ้นกางเปรียบเทียบ
“ฉางฉางบอกให้สานกรงใส่ในน้ำ ปลามันก็เข้าเอง
ตอนแรกข้ายังไม่เชื่อ พี่รู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?”
หลินไม่เปิดโอกาสให้ชางตอบเลย
“ข้าเพิ่งวางกรงลงไปไม่ถึงครู่ ปลาก็เข้าทีละตัว สองกรงเต็มเลย!”
ชางไม่ได้พูดอะไร แต่ใบหูของเขาหันไปทางหลิน
“นางแค่แวบเดียว คิดวิธีนี้ได้เลย”
เขาพูดพลางสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มราวกับจะบอกว่า “หญิงสาวของข้าช่างเก่งกาจเพียงใด”
น้ำเสียงเหมือนอยากให้คนทั่วโลกรู้
“แล้วยังมิติของฉางฉางอีก”
หลินลดเสียงลง แต่กลั้นความภาคภูมิใจไม่อยู่ “ปลามากมายขนาดนั้น แค่นางยื่นมือไปแตะ ก็เก็บเข้าไปหมด”
ชางเติมฟืนลงในกองไฟ ในที่สุดก็เอ่ยปาก “อืม”
หลินไม่ค่อยพอใจกับ “อืม” นั้นนัก เขยิบเข้าไปหาชางอีก
“พี่ ฉางฉางเก่งมากจริงๆ”
ชางเงยหน้ามองหลินฉา นางตัวเล็กนั่งอยู่บนเตียงหิน หน้าขาวสะอาดท่าทางอ่อนหวาน พอดีกับที่สบตากับเขา
“เก่งจริง” ชางว่า
ใบหูของหลินฉาร้อนผ่าวขึ้นมา
“อยากทำอะไร บอกข้าหรือหลินก็ได้ อย่าลงมือเอง”
ใบหูของหลินฉาจากร้อนกลายเป็นแดงก่ำ นางก้มหน้ามองขอบหนังสัตว์ นางไม่ใช่เด็กเล็กที่ทำอะไรไม่เป็นสักหน่อย