หลินเบาๆ หัวเราะ แล้วพูดต่อ "ทุกคน... ต่างก็ไม่ค่อยชอบมนุษย์สัตว์กลายพันธุ์ ผู้หญิงหลายคนก็จะไม่เลือกพวกเขา"
มนุษย์สัตว์กลายพันธุ์ถูกกีดกันงั้นหรือ?
หลินฉาอดคิดถึงตอนเด็กๆ ที่ถูกทิ้งไว้ต่างจังหวัดไม่ได้ พ่อแม่ต่างมีครอบครัวใหม่ มีลูกใหม่
เธอก็เป็น "คนเกินจำเป็น" คนนั้น
"แค่เพราะสีขนต่างจากพวกเขารึ?" เธอถามเสียงเบา
"อืม แค่เพราะสีขนต่างจากพวกเขา"
หลินพูดย้ำด้วยสีหน้าเรียบเฉย ช่างคล้ายกับชางอย่างไม่น่าเชื่อ
แม้มนุษย์สัตว์กลายพันธุ์จะมีพรสวรรค์ดีกว่า มีพลังแข็งแกร่งกว่ามนุษย์สัตว์ธรรมดา แต่เพราะความแตกต่าง พวกเขาจึงยังถูกกีดกัน
หลินฉาเงียบมองแผ่นหลังที่เงียบงันเบื้องหน้า กะพริบตา เธอคิดว่านี่ไม่ถูกต้อง
"หลิน" จู่ๆ เธอก็เอ่ยปาก เสียงไม่ดัง แต่จริงจัง
"หืม?"
"อาการเผือกไม่ใช่สิ่งอัปมงคล—"
เขาตะลึงไปชั่วขณะ
"ฉันคิดว่า... เท่มาก"
หลินฉาพูดแต่ละคำอย่างลำบาก ปกติเธอไม่ชอบพูด และยิ่งไม่ชอบพูดคำชมพวกนี้
"แปลว่าเก่งมาก"
หูของหลินพลันตั้งชัน ปลายหางกระดกขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
เขาอ้าปากจะพูดอะไร แต่เหมือนไม่รู้จะพูดอะไร ใบหน้าแดงเรื่อเล็กน้อย
"ในที่ของพวกเรา อาการเผือกแม้จะหายาก แต่มันปกติมาก"
สายตาของหลินฉาเลื่อนจากใบหน้าเขาไปยังแผ่นหลังของชางเบื้องหน้า
"แล้วตาของพวกนาย... ก็สวยมาก เหมือนทะเลสาบในฤดูหนาว"
หูเสือของชางเบื้องหน้าหันไปทางด้านหลังเล็กน้อย
"สีน้ำเงินน้ำแข็ง" หลินฉาพูดต่อ
"แบบที่กลายเป็นน้ำแข็งหนาๆ มองจากบนลงล่าง สวยมาก"
หลินตะลึงไปทั้งตัว
"...สวยงั้นรึ?" เขาพูดซ้ำอย่างงงงวย
"อืม"
หลินอ้าปาก จะหุบ ก็หุบ แล้วก็อ้าอีกครั้ง
"นายเป็นคนแรกที่พูดแบบนี้" เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ
"ฉันกับพี่ชาย ตั้งแต่เด็กๆ ถูกคน..." เรียกว่าปีศาจขนขาว สิ่งน่าเกลียด สิ่งอัปมงคล...
แต่คำเหล่านี้ เมื่อมองเข้าไปในแววตาบริสุทธิ์ของหญิงสาวตัวน้อย เขากลับพูดไม่ออก เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
"ไม่เคยมีใครชมว่าพวกเราสวย"
หลินฉามองเขา แล้วพูดอย่างจริงจัง "สวย"
น้ำตาของหลินร่วงลงมาในที่สุด แต่เขายิ้มสดใสยิ่งกว่าครั้งไหนๆ
ขนาดทำให้เธอตื่นเต้นจนเป็นลม คงจะสวยมากจริงๆ
ชางเบื้องหน้าไม่หันกลับมาตลอด
แต่หางเสือที่ห้อยต่ำมาตลอด ปลายหางขดเบาๆ แล้วค่อยๆ กระดกขึ้นเล็กน้อย
หลินเห็นเข้า
เขาสูดจมูก อุ้มหลินฉาโยกขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงกลับมาคึกคักเหมือนเดิม
แต่มีเสียงสะอื้นปนอยู่ "ฉายเอ๋อร์ นายเป็นหญิงสาวที่ดี"
ประโยคนี้ฟังดูแปลกๆ ยังไงไม่รู้ ถ้าแปลเป็นภาษาโลกก็คือ นายเป็นผู้หญิงดีงั้นรึ?
แต่หลินฉาก็ยังซบหน้าลงบนไหล่เขา ปลายหูแดงก่ำ
ให้คนขี้อายอย่างเธอเอ่ยปากชมคนอื่น มันช่างน่าอายเหลือเกิน
เหนื่อยกว่าปีนเขาอีก
"อิอิอิ นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่พวกเราถูกชมเลยนะ~" หลินพูดอย่างมีความสุข ดวงตาสีฟ้าชุ่มน้ำเหมือนท้องฟ้าหลังฝนตก
"ใช่ไหม พี่ชาย!"
ชางไม่ตอบ แต่หางหนาที่แกว่งไปมาบ่งบอกถึงอารมณ์ดีของเจ้าของ
หลินพูดเร็วขึ้นอีก "อ้อ!"
"ไม่อยากถามเหรอว่าเผ่าใหญ่แค่ไหน? มีคนกี่คน? หัวหน้าเผ่าเก่งมั้ย?"
"...ใหญ่แค่ไหน?"
"ใหญ่โตมาก! เผ่าพยัคฆ์เหี้ยมมีมนุษย์สัตว์ทั้งหมดสองพันกว่าคน มีหญิงสาวแปดสิบกว่าคน! หัวหน้าเผ่าเป็นธาตุโลหะขั้นห้า แต่ฉันว่าพี่ชายฉันก็ถึงขั้นห้าได้ในอนาคต!"
เวลาหลินพูดว่า "พี่ชายฉัน" ดวงตาเป็นประกาย
พี่ชายนายเป็นแบบอย่างในใจนายรึไง? นายก็บูชาเขามาตั้งแต่เด็กเลยสินะ?
แต่หลินฉาไม่ได้ถาม เพราะเธอรู้ว่าถ้าถามไป หลินต้องเล่าได้สามวันสามคืนแน่
คนสองพันกว่า มีหญิงสาวแปดสิบกว่าคน? อัตราส่วนนี้น่ากลัวเกินไป
ดูเหมือนเป็นโลกที่ผู้ชายเยอะผู้หญิงน้อย หลินฉาวางใจได้บ้าง เรื่องความปลอดภัยคงไม่น่าห่วง
จู่ๆ ชางเบื้องหน้าก็เอ่ยขึ้น "น้ำ"
หลินหยุดทันที ค่อยๆ วางหลินฉาลงบนหินแบนๆ ก้อนหนึ่ง ชางหยิบถุงหนังออกมา ยื่นให้หลิน
หลินจ่อเข้าปากหลินฉา "ดื่มน้ำสิ ริมฝีปากนายแห้งแล้ว"
หลินฉาจิบไปสองสามอึกตามมือเขา น้ำเย็น มีกลิ่นอายของหญ้าไม้ แต่กลับหวานสะอาด unexpectedly
"ขอบใจ" เธอพูด
"ไม่เป็นไร!" หลินยิ้มเผยเขี้ยวแหลมคู่หนึ่ง "หญิงสาวก็ต้องได้รับการดูแลสิ นี่เป็นสิ่งที่ควรทำ!"
สายตาหลินฉาไล่ตามถุงหนังกลับไปที่ชาง อยากดูว่าเขาจะเก็บมันไว้ที่ไหน
ตอนใส่กระโปรงหนังสัตว์ ทั้งคู่ก็ไม่ได้ใส่เสื้อผ้าอะไรนอกจาก...ส่วนของชาง เธอไม่เห็น เธอสองคนนั้นเธอไม่เห็นที่ไหนบ้างเล่า
หรือว่าชางจะเก็บมัน...จากตรงนั้นออกมาจริงๆ?