ชางรู้สึกว่าหญิงสาวน้อยแอบใช้สายตาแปลกๆ มองเขาอยู่ ตอนรับกระบอกน้ำเลยชะงักไปเล็กน้อย
หลินฉาจ้องเขม็ง แล้วกระบอกน้ำนั้นก็หายวับไปต่อหน้าต่อตา
ราวกับเล่นกล
ไม่ใช่สิ กลยังต้องมีท่าทางบังอะไรสักอย่าง แต่เขาไม่ได้แม้แต่ขยับมือ
หลินฉากระพริบตา
กระบอกน้ำหายไปจริงๆ มือของชางว่างเปล่า เอวก็มีเพียงผ้าขนสัตว์ผืนเดียว แอบอะไรก็ไม่ได้
???
"พี่ชายคุณ... เอากระบอกน้ำไปไว้ไหน?" นางถามหลินเสียงเบา
"ไว้?" หลินงงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะ "ไม่ได้ไว้สิ เป็นมิติพิเศษต่างหาก! ฉันเคยบอกคุณแล้วไง ลืมแล้วหรือ?"
หลินฉาพยายามนึกย้อน ระหว่างทางหลินพูดพร่ำไม่หยุดจริงๆ นั่นแหละ เรื่องมิติพิเศษ อัญมณีสัตว์... ตอนนั้นนางมึนหัวไปหมด ฟังได้แค่ครึ่งเดียว
"ตัวผู้ทุกคนมีมิติพิเศษหรือ?" นางถาม