…อ้อ จริงสิ ที่นี่คือแดนสัตว์ ไม่มีสิ่งนั้นหรอก
นางพลันรู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมา
นางไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย ก็แค่ปีนเขา แล้วเท้าลื่นไปนิดเดียว เหตุใดถึงตกลงมาอยู่ในสถานที่เช่นนี้ได้?
ข้าอยากกลับบ้าน
ข้าอยากนอนอยู่บนเตียงเล็ก ๆ ของข้า แล้วไถดูโทรศัพท์
ไม่รู้ว่าน้ำตาไหลออกมาตั้งแต่เมื่อใด มันปะปนกับเลือดตรงมุมปาก ทั้งเค็มทั้งคาว
หลินรู้สึกถึงความชื้นบนบ่า จึงชะงักไปครู่หนึ่ง
เขาอยากช่วยเช็ดน้ำตาให้นาง แต่ไม่มีมือว่าง จึงทำได้เพียงปลอบอย่างลนลาน
“อย่าร้องเลย อย่าร้อง พี่ชายข้าบอกว่ารักษาได้ก็ต้องรักษาได้ เขาไม่เคยหลอกใคร”
ชางมองหญิงสาวน้อยที่เปื้อนเลือดและสะอึกสะอื้น ก่อนถอนหายใจแผ่วเบา
จากนั้นเขาก็ทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด ด้วยการช้อนหลินฉาออกจากอ้อมแขนของหลิน
มือข้างหนึ่งรองแผ่นหลังนาง ส่วนแขนอีกข้างโอบเอว แล้วอุ้มนางพาดไว้แนบอกอย่างมั่นคง
สายตาของหลินฉาพลิกคว้างไปมา รู้ตัวอีกทีใบหน้าก็แนบอยู่กับแผงอกอุ่นจัดเสียแล้ว
???
กล้ามเนื้อหน้าอกนี่ใหญ่กว่าน้องเสือเสียอีก
“พี่ชาย?”
หลินชะงัก มือยังคงค้างอยู่ในท่าอุ้มคน ไม่ทันได้ลดลง
“เจ้าเชื่องช้าเกินไป”
ความเร็วของชางเหนือกว่าหลินมาก เงาต้นไม้สองข้างทางถอยร่นผ่านไปอย่างรวดเร็ว