เมื่อได้ยินเสียงของคนใต้ร่าง หลินฉาก็ตื่นเต้นขึ้นมาอย่างผิดปกติ บัดนี้จะทำอะไรกับเขาก็ได้ทั้งนั้น เพราะเฟยหลานทำได้เพียงส่งเสียงครางเบา ๆ
นี่มันอะไรกัน?
หลินฉาสงสัยจึงยื่นมือไปสัมผัส
เสียงของเฟยหลานดังขึ้นอีก ท้ายเสียงช่างเย้ายวนใจยิ่งนัก
นางเข้าใจแล้ว ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย
นี่เป็นครั้งแรกที่นาง...ได้สัมผัส ส่วนชางกับหลินนั้นเข้าหานางโดยตรง ไม่เปิดโอกาสให้นางได้ลงมือเอง
หลินฉาชำเลืองมองสีหน้าของเฟยหลาน ตอนนี้เขานอนแผ่อยู่ในสภาพไร้สติ จากมุมของนางมองเห็นเพียงลำคอที่เงยสูงขึ้นและกระบอกคอที่แดงก่ำ
สีแดงนั้นบนผิวขาวผ่องของเขาช่างโดดเด่นยิ่งนัก เป็นฝีมือนางเอง...
ยังไงตอนนี้เขาก็มองไม่เห็นข้า...
เฟยหลานส่งเสียงเรียกไม่ขาดสาย
"ฉางฉาง...ฉางฉาง..." หญิงสาวน้อย...ของเขา...
"...อืม...แปลกจัง..."
"อย่า...อย่า..."
หลินฉาฟังแล้วยิ่งฮึกเหิมขึ้นเรื่อย ๆ
งูที่ดูอ่อนแออ้อนแอ้นแบบนี้ คิดไม่ถึงว่าจะ...ก็...ฮี่ ๆ
สีหน้าและเสียงของเฟยหลานแทบจะกลั้นไม่อยู่แล้ว
ทำไม...ถึงได้...
ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป เขาก็แสร้งทำไม่ไหวแล้ว...
...
"ฉางฉาง...ทรมานเหลือเกิน...ข้า..."
หลินฉาได้ยินเสียงร่ำไห้ของเฟยหลาน ในที่สุดก็รู้สึกว่าตัวเองช่างเกินไปจริง ๆ
"..."
เฟยหลานยังคงแสร้งทำเสียงอ่อน
"ต้องการ..."
ต้นเหตุที่แท้จริงได้ยินว่าเฟยหลานรู้สึกทรมาน ก็ก้มหน้าลงเล็กน้อย พูดเสียงเบา
"ข้า...ข้าจะช่วยเจ้าเอง"
อย่างไรเสียเมื่อคืนนางเพิ่งลองปฏิบัติมา นางทำได้!
หลินฉาลงมือเอง
อีกฝ่ายคิดจะหนี แต่เอวกลับมีมือใหญ่สองข้างโอบรั้งไว้แน่น ไม่ให้ขยับเขยื้อน
"...ฉางฉาง"
เสียงของเฟยหลานดังมาจากด้านบนศีรษะของนาง แหบพร่าปนด้วยความอัดอั้นจากการถูกเรียกให้หยุดกลางคัน