นิ้วมือของเฟยหลานขยับเล็กน้อยในฝ่ามือของนาง
เขาก้มขนตาลง แล้วเงยขึ้นอีกครั้ง สีทองหลอมเหลวในดวงตาปรากฏความเขินอายที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน
ผมสีชมพูม่วงยาวสยายจากไหล่ลงมา ปิดใบหูที่แดงเรื่อเล็กน้อย
“...ฉางฉาง งั้นเจ้า...”
พูดมาถึงตรงนี้ เฟยหลานกัดริมฝีปาก กระบอกคอขยับเบาๆ
เขาพูดต่อ
“งั้น...เจ้าชอบข้าหรือไม่?”
พูดจบ ดวงตามองหลินฉานิ่ง ไม่ละสายตาจากปฏิกิริยาแม้เพียงน้อยของนาง
ในดวงตาสีทองหลอมเหลวคู่นั้นมีเพียงใบหน้าของนางคนเดียวสะท้อนอยู่
หลินฉาเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ พอได้ยินคำพูดของเฟยหลานก็พูดออกไปโดยไม่ยั้งคิด
“ชอบ”
พอพูดจบ หลินฉาก็รู้สึกเสียใจที่กัดริมฝีปากล่างของตัวเอง
นางพูดเร็วไปหน่อย แต่เฟยหลานเป็นแบบนี้ นางทนไม่ไหวจริงๆ
ได้ยินคำตอบของหญิงสาวน้อยโดยไม่ลังเล หัวใจของเฟยหลานสั่นจนเสียงดังอื้ออึง
เขาถึงกับสงสัยว่าตัวเองเกิดภาพหลอนขึ้นมาหรือเปล่า เพราะอยากได้ยินคำยืนยันจากตัวเมียตัวน้อยมากเกินไป
“ฉางฉาง พูดอีกครั้ง...” เสียงของเฟยหลานเบามาก
หลินฉากัดริมฝีปาก ไม่ค่อยเต็มใจ ใครจะถามซ้ำได้เล่า
แต่ดวงตาเฟยหลานเริ่มมีน้ำใสๆ เอ่อล้น สีทองหลอมเหลวถูกชั้นบางๆ ของไอน้ำห่อหุ้มไว้ หางตาปรากฏสีแดงจางๆ
“...ชอบ”
นางพูดซ้ำอีกครั้งด้วยเสียงแผ่วเบา
ฉางฉางชอบข้า
ฉางฉางก็ชอบข้าเช่นกัน
งูน้อยในใจของเฟยหลานบิดตัวจนกลายเป็นปมจีนไปแล้ว
เขาข่มใจอย่างแรงที่จะไม่แปลงร่างเป็นร่างดั้งเดิมแล้วบิดไปมา ระงับตัวเองไม่ให้ตื่นเต้นเกินไป