นับเป็นครั้งแรกที่ถูกสาวน้อยขอบคุณ หลินรู้สึกราวกับมีตัวฮึมฮึมพุ่งเข้าไปในอก กระแทกไปมาอยู่ในใจเขา
เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะตอบนางอย่างไร อ้าปากจะพูดก็ปิดลง ปล่อยให้ปลายหูกลายเป็นสีชมพู
เสียงที่เบาจนแทบจะปลิวหายไปกับสายลมก็ลอยเข้าหูของชาง ทำให้เขารู้สึกคันหู
"ข้าชื่อหลิน ข้างหน้านั่นคือพี่ชายข้า ชาง เจ้าชื่ออะไร?"
หลินถามไปพร้อมกับเดิน น้ำเสียงแคล่วคล่อง
หลินฉาอ้าปาก เสียงเบาราวกับยุงร้อง "...หลินฉา"
"หลินฉา?" หลินพูดซ้ำอีกครั้ง
ยังไม่ทันที่หลินฉาจะตอบ เขาก็พูดขึ้นอีก
"อย่างนั้นข้าเรียกเจ้าว่าฉาฉันดีกว่า ฉาฉาฉาฉา"
"ฉาฉา ทำไมเจ้าไม่พูดล่ะ หรือว่าเจ็บ? อย่ากลัวไป พี่ชายข้าเก่งมาก! เขาเป็นมนุษย์สัตว์ขั้นสี่"
ตอนที่หลินพูดประโยคนี้ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ราวกับว่าคนที่สู้เก่งคือเขาเอง
พูดจบเขาก็อุ้มหญิงสาวในอ้อมแขนขึ้นเล็กน้อย "เบาจังเลย พวกเจ้าอยู่ในเผ่าเลี้ยงกันอย่างไรเนี่ย"
หลินฉานึกถึงพวกนั้นโดยไม่รู้ตัว... พวกนั้นที่เธอเคยใช้
ดูเหมือนเขาไม่ต้องการคำตอบจากหลินฉาด้วย รอไม่ทันจะได้คำตอบก็เปลี่ยนเรื่องไปคุยเรื่องอื่น
"ว่าแต่ เจ้ามาจากเผ่าไหนกัน? ทำไมตกลงมานอกป่ามหันตภัยเพียงลำพัง ผู้คุ้มครองมนุษย์สัตว์ของเจ้าล่ะ?"
หลินฉาอยู่ในอ้อมแขนเขา กระพริบตาอย่างอ่อนเปลี้ย หน้าอกเจ็บไปหมด
เผ่าไหน?
นางมาจากเผ่าโลกต่างมิติ
"...ข้าไม่มีเผ่า" นางพูดเสียงเบา
"ไม่มีเผ่า?" น้ำเสียงหลินสูงขึ้น "เป็นไปได้ยังไงที่ไม่มีเผ่า? มนุษย์หญิงทุกคนต้องมีเผ่า!"
หลินฉารู้ตัวทันทีว่าพูดผิดไป นางเม้มริมฝีปาก ปฏิเสธที่จะตอบ
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ปีกจมูกกระตุกสองสามที ราวกับกำลังยืนยันอะไรบางอย่าง
"กลิ่นตัวเจ้า ข้าไม่เคยได้กลิ่นที่ไหนแถวนี้มาก่อน เจ้าไม่ได้มาจากทวีปกลางใช่ไหม?"
ทวีปกลางคืออะไรอีกล่ะ ป่ามหันตภัยก็ยังไม่เข้าใจเลย
หลินฉางงไปหมด เด็กหนุ่มคนนี้พูดอะไรมาครึ่งหนึ่งนางก็ไม่รู้ความหมาย
เฮ้อ เหนื่อยจัง ช่างมันเถอะ แกล้งตายดีกว่า
หลินฉาตัดสินใจว่าจะไม่พูดอะไรอีกไม่ว่าเขาจะถามอะไร
หลินยิ่งพูดยิ่งงง หูหมุนไปมา หางก็กระดิกไม่เป็นสุข
"กลิ่นบนตัวเจ้านี่..."
หลินฉาหัวใจกระตุกวาบ เขาได้กลิ่นอะไรออกแล้วหรือ
"บอกไม่ถูก"
หลินย่นหน้าพยายามแยกแยะ
"เป็นกลิ่น... ประหลาดมาก"
"ที่แท้เจ้าละมาจากที่ไหนกันแน่?"
หลินถามซ้ำ ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"กลิ่นตัวเจ้าไม่เหมือนกลิ่นของเผ่าไหนเลย"
หลินฉายังคงเงียบ
แน่นอนว่านางไม่ได้มาจากเผ่าไหนทั้งนั้น นางตกลงมาจากโลกต่างมิติ
"ข้าจำไม่ได้" นางพูด
หลินมองนางแวบหนึ่ง ดูเหมือนจะอยากถามอะไรอีก
"หลิน" ชางที่อยู่ข้างหน้าพูดขึ้น
หลินเม้มปาก กลืนคำถามที่อยู่ปลายลิ้นลงไป
เขาก้มลงไปใกล้คอของหลินฉาอีกครั้ง สูดดมอย่างจริงจัง
หลินฉารู้สึกถึงลมหายใจชื้นๆ ของเขาพ่นใส่ผิวหนัง ร่างกายแข็งทื่อไปหมด
จะดมอะไรอีก ร้ายกาจนัก ก็จะปลดเจ้าไปจากตำแหน่งเสืออยู่แล้ว!
"เป็นมนุษย์หญิงจริงๆ ด้วย"
หลินยืนยันอีกครั้ง แต่น้ำเสียงมีความฉงนปนอยู่เล็กน้อย
"แต่กลิ่นอื่นๆ ดมไม่ออกเลย เหมือนกับ... เหมือนกับไม่เคยสัมผัสกับมนุษย์สัตว์มาก่อนเลย"
หัวใจของหลินฉาเต้นผิดจังหวะ
ดมจริงๆ ด้วย เหม็นจมูกมนุษย์สัตว์ขนาดนี้เลยหรือ รู้ได้ด้วยว่าเคยสัมผัสกับมนุษย์สัตว์หรือไม่
ไม่ได้แล้ว จะให้เขาสืบเรื่องแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว มนุษย์สัตว์ตัวนี้แค่ดูเหมือนโง่ๆ แต่ไม่ได้โง่จริง
นางซบหน้าลงกับไหล่ของหลิน แกล้งทำเป็นง่วงนอน
หลินคิดว่านางเหนื่อยแล้ว ก็ไม่ถามต่อ
แต่หลินฉารู้สึกได้ว่าเขายังคงดมกลิ่นบนหัวของนางเป็นระยะๆ อยากรู้นักว่ามันคืออะไร
น้ำยาซักผ้าพระจันทร์สีคราม
ถ้าเจ้ายังดมกลิ่นนี้ออกมาได้อีก ก็ถือว่าเก่งจริง