หลินฉารู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบรัดแน่น เจ็บปวดยิ่งนัก
"เมื่อถึงเวลานั้น ก็มีเสียงคำรามของเสือดังขึ้น พี่ชายข้าก็พุ่งเข้าไป เขาคลุ้มคลั่งโจมตีกลุ่มลูกเสือเหล่านั้น"
"เมื่อพี่ชายข้าลงมือแล้ว ข้าย่อมต้องช่วยเขา จึงคิดจะแย่งมีดหินมาช่วยเขา"
พูดถึงตรงนี้ หลินรู้สึกเก้อเขินอย่างประหลาด
"แต่ก็แย่งไม่สำเร็จ กลับถูกบาดที่มือ"
"เอาน่า ตอนนั้นข้ายังเด็กนัก ร่างกายก็ไม่แข็งแรง แต่บัดนี้ข้าแข็งแกร่งมากแล้ว!"
"บัดนี้ข้าแข็งแกร่งพอ ๆ กับมนุษย์สัตว์ธรรมดา!"
ถึงเวลานี้ยังจะมาประชันกันอีก...
"แล้วต่อไปล่ะ?"
"ต่อให้เขาจะแข็งแกร่งเพียงใด ก็ไม่อาจสู้ลูกเสือสี่ห้าตัวเพียงลำพังได้ พอเห็นข้าได้รับบาดเจ็บ เขาก็ปลดปล่อยพลังสายฟ้าออกมาทันที"
"หากหัวหน้าเผ่าไม่มาถึงเร็ว พี่ชายข้าเกือบจะตีพวกมันตาย"
"เขาประกาศแก่ทุกคนอย่างแข็งกร้าวว่า หากได้ยินผู้ใดเรียกข้าว่าอสูรครึ่งคนอีก เขาจะสู้จนตัวตายเพื่อให้ผู้นั้นหุบปาก"
"แววตาของเขาในตอนนั้นดุร้ายและโหดเหี้ยม ปากและกายเต็มไปด้วยเลือด พวกลูกเสือเหล่านั้นถึงกับหวาดกลัว ไม่กล้าเรียกข้าเช่นนั้นอีก"
พี่ชายไม่เคยผิดคำพูด
แต่ก็เพียงแค่ไม่มีผู้ใดเรียกเขาเช่นนั้นอีก เมื่อเขาอยู่เพียงลำพัง มนุษย์สัตว์เด็กบางคนยังคงจับหางและหูของเขาอย่างมุ่งร้าย หลินจึงไม่ค่อยออกไปข้างนอก
"จากนั้นเขาก็พาข้ากลับไปที่ถ้ำเล็ก ๆ นั้น พอกลับไปถึงข้าถึงได้รู้สึกกลัว หากหูและหางถูกตัดออก ร่างกายสัตว์จะน่าเกลียดเพียงใด..."