นางดื่มน้ำซุปเนื้อคำสุดท้ายจนหมด ยังไม่ทันวางชาม หลินก็ยื่นมือมารับไป
"ดื่มอิ่มแล้วหรือ?" เขาถาม
หลินฉาพยักหน้า หลินวางชามไว้ข้างๆ แล้วย่อตัวลงนั่งตรงหน้านาง เอียงคอมองนาง
สีหน้าของเขาแปลกไปเล็กน้อย ท่าทางเหมือนอยากพูดอะไรบางอย่างแต่ไม่รู้จะเริ่มอย่างไร
"เป็นอะไรไป?" หลินฉาถาม
ริมฝีปากของหลินขยับสองสามครั้ง สุดท้ายก็เอ่ยออกมาว่า "เจ้ากินน้ำซุปเนื้อมาหลายวันแล้ว"
หลินพูดถูก
ตั้งแต่นางตื่นขึ้นมาจนถึงตอนนี้ ทุกวันมีแต่น้ำซุปเนื้อ เช้าก็น้ำซุปเนื้อ กลางวันก็น้ำซุปเนื้อ เย็นก็ยังเป็นน้ำซุปเนื้อ ฉางเป็นคนต้ม หลินเป็นคนต้ม วนไปวนมาก็มีแต่น้ำซุปเนื้อ
"ข้า..." เสียงของหลินเบาลง ปนด้วยความเขินอายเล็กน้อย "เมื่อก่อนข้ากับพี่ชายกินดิบๆ หรือไม่ก็ย่างกิน ไม่รู้จะทำอย่างอื่น สัตวแพทย์บอกว่าเจ้าบาดเจ็บที่อวัยวะภายใน เนื้อย่างแข็งเกินไป กินแล้วจะเจ็บหน้าอก"
หูของเขาปกเล็กน้อย หางห้อยลงกับพื้น กระดิกไปมาอย่างกระสับกระส่าย "เจ้าคงเบื่อหน่ายแล้วใช่ไหม?"
หลินฉามองสีหน้าเต็มไปด้วยความผิดของเขา รู้สึกเหมือนมีอะไรอ่อนโยนกระแทกเข้ามาในหัวใจ
นางนึกถึงตอนเด็กๆ ยายของนางก็เป็นแบบนี้ ทำอาหารได้ไม่หลากหลาย แต่ก็พยายามหาทางให้หลานกินมากขึ้นเสมอ
"ไม่ได้เบื่อ" นางพูด "อร่อยดี"
หางของหลินดีดขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่นานก็ห้อยลงอีกครั้ง