หลินใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่งจึงสงบลงได้
มือของเขาลูบลงมาที่เอวของนางเบา ๆ แล้วก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมาทันที คางชี้ไปทางเผ่า "เห็นเพิงพวกนั้นหรือไม่"
หลินฉาพยักหน้า ก็ดูครึกครื้นดีนี่นา
"ในฤดูหนาวและฤดูฝน พื้นที่ต่ำจะถูกน้ำท่วม เพิงพวกนั้นในเผ่าจะจมน้ำในฤดูฝน และถูกฝังในหิมะในฤดูหนาว ดังนั้นพอถึงฤดูหนาวและฤดูฝน ทุกคนจะย้ายไปอยู่ถ้ำ ตอนนั้นถ้ำของเราแห่งนี้จะดีที่สุด ที่อยู่ของพวกเขาสูงไม่เท่าของเรา!"
เสียงของเด็กหนุ่มสดใสและภาคภูมิใจ หลินฉามองท่าทางภูมิใจของหลินแล้วอดยิ้มเบา ๆ ไม่ได้
ความทรงจำอันเจ็บปวดเหล่านั้นดูเหมือนจะไม่ทิ้งรอยหมองใด ๆ ไว้บนตัวหลิน เขายังคงเป็นเหมือนนกน้อยที่มีความสุข แม้อยู่คนเดียวก็ยังยินดีได้ด้วยตัวเอง
"หลิน ตอนบ่ายเจ้าไปหาชางเถิด" เสียงใสของหญิงสาวน้อยดังขึ้น
หลินก้มหน้ามองนาง ในดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งมีความสงสัย "เป็นอะไรไป?"
"ฤดูฝนใกล้จะมาถึงแล้ว แต่ชางยังได้รับบาดเจ็บ..." หลินฉาเป็นกังวลเล็กน้อย
"ข้าไม่ไป ข้าปล่อยให้เจ้าอยู่คนเดียวในถ้ำไม่ได้" หลินส่ายหน้าอย่างไม่ลังเล
"เช่นนั้นไปจับปลาไหม?" หลินฉาเสนอขึ้น
หลินชะงักไปครู่หนึ่ง
"เจ้าไม่บอกหรือว่าในแม่น้ำมีปลา?" หลินฉามองเขา "พอดีจับให้มากหน่อย เก็บไว้ใน..."
ดวงตาของหลินเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย แต่ก็หรี่ลงอย่างรวดเร็ว