กล่าวจบ เขาก็มองไปทางหญิงสาวที่อยู่ด้านหลัง ซึ่งมีมนุษย์สัตว์สองตนที่ดูไม่น่าเข้าไปยุ่งด้วย แล้วก็สารภาพตามตรง
"ทุกปี เมล็ดพันธุ์เหล่านี้ถูกเผ่าหมาป่าขาวแห่งทวีปเหนือแลกเปลี่ยนเอาไปก่อนล่วงหน้า
ทุกปี ก่อนชุมนุมใหญ่ไม่กี่วันพวกเขาก็ควรจะมาถึงแล้ว แต่ปีนี้ไม่รู้เป็นเพราะเหตุใด ถึงตอนนี้ชุมนุมใหญ่เริ่มขึ้นแล้ว เผ่าหมาป่าขาวก็ยังไม่มา แม้แต่เผ่าอื่นๆ ในทวีปเหนือก็ไม่เห็นเงา
ไม่รู้ว่าปีนี้พวกเขาจะยังมาไม่มา เผ่านกสีเทาของพวกเราที่นำสินค้ามาให้ครั้งนี้ ขายไม่ออกแม้แต่ชิ้นเดียว"
หลินฉาฟังคำพูดของเขา แต่ใจกลับลอยไปอยู่ที่เมล็ดพันธุ์ห่อน้อยนั้นทั้งห่อ
มนุษย์สัตว์นกยังพร่ำพรรณนาต่อไปเรื่อย
"ก็ไม่รู้ว่าเผ่าหมาป่าขาวจะเอาเจ้านี่ไปทำอะไร กินก็ไม่อร่อย อิ่มก็ไม่อิ่ม"
หลินฉาพยักหน้า ค่อยๆ หยิบเมล็ดพืชขึ้นมาหนึ่งเมล็ดใส่เข้าปาก แล้วกัดเบาๆ
กลิ่นหอมเข้มข้นพลุ่งพล่านที่ปลายลิ้น เผ็ดน้อยๆ ขมน้อยๆ ปนกลิ่นหอมหวานแบบต่างแดนที่คุ้นเคยมาก มันคือกลิ่นของยี่หร่าที่อยู่ในความทรงจำของนางนั่นเอง
ดวงตานางเป็นประกายขึ้นมาทันที
"เจ้าหน่อนี้ ข้าขอทั้งหมด ยังมีอีกหรือไม่?"
พอมนุษย์สัตว์นกได้ยินนางถามว่ายังมีอีกไหม สายตาก็กลิ้งไปมาบนใบหน้านางหนึ่งรอบ
"เจ้าวิธีกินมันหรือ?"
หญิงสาวน้อยผู้นี้ เพิ่งชิมไปเมล็ดเดียวก็บอกว่าจะเอาหมด ข้างะรู้ถึงเคล็ดลับอะไรหรือเปล่านะ
หลินฉาเพิ่งจะอ้าปาก คำพูดก็กลืนกลับลงคอไป
เจ้าของแผงลอยเพิ่งบอกว่า เมื่อปีก่อนๆ เมล็ดพันธุ์เหล่านี้ถูกเผ่าหมาป่าขาวแห่งทวีปเหนือเหมาซื้อไปในราคาสูง
เผ่าหมาป่าขาวต้องรู้วิธีใช้ยี่หร่าแน่นอน บางทีนี่อาจเป็นธุรกิจลับเฉพาะของพวกเขาก็ได้
ถ้านางพูดพล่อยๆ ไป แล้วเรื่องมันเลื่องลือออกไป คงหาเรื่องใส่ตัวนางเองเปล่าๆ
หลินฉาส่ายหน้าปฏิเสธ
"ไม่รู้ดอก เพียงแต่รู้สึกว่ารสชาติมันพิเศษดี ถูกใจนิดหน่อย"