"ไปทวีปตะวันออกได้อย่างไร"
หญิงสาวน้อยต้องการไข่เพื่อมีชีวิต ชางจึงต้องหาหนทาง
พ่อค้าถูกดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งของเขาจ้องเขม็งจนปลายปีกสั่นระริก รีบบอกเส้นทางสามสายให้พวกเขา
"ถ้าเดินเลียบชายฝั่งไปต้องใช้เวลายี่สิบห้าวัน โชคไม่ดีอาจเจอฝูงสัตว์อสูรอพยพอีก"
ยี่สิบห้าวัน เวลานับว่ากระชั้นชิดนัก อีกทั้งสามมนุษย์สัตว์ก็ไม่ได้พักผ่อนมาตลอดช่วงเวลานี้...
หลินฉาก้มหน้าลง
พ่อค้ากล่าวถึงเส้นทางที่สองต่อ
"ส่วนวิธีการของพวกเรามนุษย์สัตว์นก คือบินเหนือผืนทะเลในยามกลางวัน พักตามโขดหินยามกลางคืน ราวสิบห้าวันก็ถึง แต่ว่า ชุมนุมใหญ่เพิ่งจะเริ่ม พวกเราอย่างช้าที่สุดต้องสิบวันถึงจะกลับมาได้"
คิดดูแล้ว ก็ไม่ต่างจากการเดินบกเท่าใดนัก
"ทางทะเลเร็วที่สุด สิบวันก็ถึง
แต่เผ่าที่จะพามนุษย์สัตว์บกเดินทะเลได้นั้นไม่มากนัก เผ่ามนุษย์เงือก เผ่าฉลามวาฬ เผ่าปลาหมึกยักษ์ เผ่าปลาโลมา ล้วนพูดจารู้เรื่อง
แผงลอยของพวกเขาอยู่ทางใต้ พวกเจ้าไปถามดูได้"
เฟยหลานผงกศีรษะให้พ่อค้าเล็กน้อย
"ขอบใจ"
หากมนุษย์สัตว์นกไม่พูด ต่อให้พลังงานในไข่หมดสิ้นไป พวกเขาก็ไม่มีทางรู้
พวกเขาไม่ได้ผูกพันกับไข่ใบนั้นลึกซึ้งนัก แต่วันไหนอุ้มไข่อยู่แล้วจู่ ๆ ไข่ส่งกลิ่นเหม็น หญิงสาวน้อยต้องทนไม่ได้แน่
ฉางฉางทุกวันน่ารักน่าเอ็นดู เปิดผ้าขนสัตว์บาง ๆ ขึ้นมาแล้วบอกลากับไข่ทั้งเช้าทั้งค่ำ หากไข่เป็นอะไรไป นางจะร้องไห้ขนาดไหน