เสียงของชางทุ้มต่ำ "นี่คือสิ่งที่ข้าควรทำ"
เขาสะบัดเสื้อผ้าแล้วยื่นไปตรงหน้าหลินฉา
"ลองใส่ดูสิ"
...นี่คือคุณธรรมของมนุษย์สัตว์ในแดนสัตว์ภพงั้นหรือ นางรักสิ่งนี้เหลือเกิน!
หลินฉายื่นแขนที่เปลือยเปล่าออกจากผ้าหนังสัตว์เพื่อรับเสื้อผ้ามา
เสื้อผ้าอุ่น ๆ กลิ่นไอความร้อนและกลิ่นครัว
นางเหลือบมองมนุษย์สัตว์ทั้งสองที่จ้องมองนางอยู่ กัดริมฝีปากแล้วมุดเข้าไปในผ้าห่มเพื่อใส่เสื้อผ้าอย่างรีบเร่ง
หลินมองกองหนังสัตว์บนเตียง ยิ้มจนเห็นเขี้ยวเสือ
หญิงสาวน้อยช่างน่ารักอะไรเช่นนี้ ทั้งเจ้าเล่ห์ทั้งขี้อาย
หลังจากวุ่นวายอยู่ครู่หนึ่ง หัวเล็ก ๆ ก็โผล่ออกมาจากผ้าหนังสัตว์
"เมื่อคืนพวกเจ้า" หลินฉาหน้าแดงกัดฟันพูดต่อ "ถอดเสื้อผ้าไปไว้ไหน"
การที่ไม่สวมใส่อะไรเลยแบบนี้ทำให้ไร้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างสิ้นเชิง
โดยเฉพาะยังมีเสือตัวโตสองตัวจ้องเขม็ง
"อ่า เสื้อผ้าพวกนั้นอยู่ที่พี่ชาย ข้ามัวแต่ซักตากแห้งแล้วเก็บไว้เมื่อวาน"
หลินหลบสายตา นึกถึงเรื่องเมื่อคืนอีกครั้ง
ชางก็หยิบเสื้อผ้าที่พับไว้อย่างเป็นระเบียบออกมาจากมิติพิเศษวางไว้ตรงหน้านาง ผ้าขาวสองชิ้นเล็ก ๆ ที่สะดุดตาวางอยู่บนสุดอย่างไม่เกรงใจ
หลินฉาทั้งคนแทบจะทนไม่ไหว
ไหนจะซักเสื้อผ้าพวกนี้ให้อีก... ยังจะวางไว้บนสุดอีก ทั้งที่นางซ่อนไว้ล่างสุดในสุดทุกที...
ชางมองหญิงสาวน้อยที่เขินอายจนสายตาแข็งทื่อ
หางของเขาค่อย ๆ ยื่นออกมาอย่างเงียบ ๆ แล้วใช้ปลายหางเขี่ยกองเสื้อผ้านั้น
หลินฉาได้แต่มองกางเกงในชิ้นเล็กที่ไม่มั่นคงค่อย ๆ ไหลลงจากด้านข้าง แล้วชางก็รับไว้ด้วยมือใหญ่ของเขา