ไม่รู้ว่านานเท่าใด หลังวาฬก็ทรงตัวสงบลงในที่สุด
ไห่ซีคลายแขนที่โอบรอบเอวหลินฉา แล้วตบแผ่นหลังนางเบา ๆ
"ฉางฉาง เราผ่านมาได้แล้ว"
ร่างงูของเฟยหลานค่อย ๆ คลายออก เขากลับร่างเป็นมนุษย์ ใบหน้าที่มักสุขุมเยือกเย็นกลับมีแววเหนื่อยล้าปรากฏให้เห็นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
สายตาของเขากวาดผ่านหลินฉา หญิงสาวน้อยยังอยู่ในสภาพดี
แล้วก็กวาดผ่านใบหน้าชาง เขายังไม่ฟื้น แต่สีหน้าค่อย ๆ กลับมาดีขึ้น
หลินนอนทับตัวชาง หอบหายใจเข้าออกเป็นพัก ๆ แขนขายังสั่นน้อย ๆ
เขาซุกหัวเสือเข้าไปในซอกคอของชาง แล้วส่งเสียงครางต่ำ ๆ ออกมาอย่างอัดอั้น
มือของหลินฉายังคงบีบขนที่ต้นคอของหลินไว้ นางซบหน้าลงบนใบหน้าเสือที่มีขนฟู แล้วถูไถไปมาอย่างแผ่วเบา
ไห่ซียืนอยู่ที่หัววาฬ มองดูผืนทะเลที่ราบเรียบเป็นประกายระยิบระยับเบื้องหน้า
แล้วก็หันไปมองสัตว์มนุษย์ทั้งสี่ที่ยังกอดกันเป็นกลุ่มก้อนอยู่ตรงนั้น มุมปากค่อย ๆ กระดกขึ้นเล็กน้อย
บนผืนทะเลลมสงบคลื่นราบเรียบ ต้าผังกลับมาว่ายด้วยความเร็วปกติ บางครั้งเมื่อพบฝูงปลาที่อพยพ ไห่ซีก็จะชวนหลินฉาลงทะเลไปดู
พวกเขาเก็บสะสมของทะเลไว้มากมาย มิติของหลินฉากลับเต็มจนแทบจะใส่ไม่ลง
เส้นทางทะเลหลังจากนั้นราบรื่นมาก ผ่านไปแปดวัน พวกเขาก็มองเห็นแนวชายฝั่งที่ทอดยาวแต่ไกล
ไม่เหมือนกับหาดทรายสีทองของทวีปใต้ ที่นี่คือหน้าผาสีขาวสูงตระหง่านทั้งผืน
บนหน้าผาเต็มไปด้วยรังนกที่อัดแน่น นกทะเลนับไม่ถ้วนกำลังบินวนเวียนส่งเสียงร้องอยู่รอบหน้าผา