"ข้างหน้าคือเขตกระแสน้ำวน การโคลงเคลงคงกินเวลาราวครึ่งวัน"
ไห่ซีโผล่ขึ้นมาจากทะเล ยืนอยู่บนขอบหลังวาฬ ระหว่างที่สะบัดน้ำที่หลงเหลืออยู่ที่ปลายเส้นผมให้แห้ง ก็เอ่ยปากขึ้น
เมื่อครู่เขาไปว่ายสำรวจด้านหน้ามาแล้ว เขตกระแสน้ำวนสำหรับเงือกก็ไม่ต่างจากกระแสน้ำธรรมดาทั่วไป
แต่ต้าผังเป็นเพียงวาฬเพชฌฆาตธรรมดา ไม่มีพลังพิเศษในการทรงตัว จึงทำได้เพียงอาศัยร่างกายอันมหึมาของตัวเองฝ่าข้ามไปอย่างแข็งแกร่ง
พลังพิเศษของเงือกไม่สามารถใช้ได้ในเขตกระแสน้ำวน
นี่คือบททดสอบของเทพทะเล เหล่าชนเผ่าทะเลทั้งปวงล้วนต้องใช้ร่างกายเปล่าของตนข้ามผ่านผืนน้ำนั้น ไม่สามารถใช้เล่ห์เหลี่ยมใด ๆ
ได้ยินคำพูดของไห่ซี ทุกคนจึงพากันเข้าไปรวมกันที่บริเวณหัวของต้าผัง มองไปยังพื้นที่ที่อยู่ไกลลิบนั้น พื้นผิวดูเหมือนจะไม่ต่างไปจากเมื่อครู่เลยแม้แต่น้อย
เห็นหญิงสาวน้อยกำลังตื่นเต้นหวาดหวั่น ไห่ซีจึงปลอบใจว่า
"ต้าผังผ่านหลายครั้งแล้ว มันจะพาพวกเราข้ามไปอย่างปลอดภัยเอง"
ชางมองดูท้องฟ้าอยู่ด้านข้าง
บัดนี้ยามใกล้ค่ำแล้ว บนผืนทะเลยังคงมีแสงสีส้มแดงอ่อน ๆ ทอดทิ้งไว้เป็นริ้วสุดท้าย
"พรุ่งนี้ค่อยข้ามเขตกระแสน้ำวน คืนนี้หาที่พักก่อน"
ไห่ซีชะงักไปครู่หนึ่ง คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้เช่นกัน จึงเปล่งท่วงทำนองชุดหนึ่งออกมา
ต้าผังค่อย ๆ ชะลอความเร็วลง แล้วหยุดอยู่ห่างจากเขตกระแสน้ำวนเป็นระยะทางไกล
ได้ยินชางบอกว่าจะข้ามเขตกระแสน้ำวนในตอนกลางวัน หลินฉาก็กำมือที่กำแน่นไว้อยู่ค่อย ๆ คลายออก