หลี่หานซานรู้สึกเสมอว่า คนเราควรมีขอบเขตในการคบหา ดังนั้นเขาจึงไม่เคยถามถึงตัวตนของแม่นางน้อย บางทีอาจเป็นเพราะความยับยั้งชั่งใจนี้เอง ที่ทำให้ทั้งสองพูดคุยกันอย่างสนุกสนานในห้วงนิทรา กลายเป็นสหายต่างวัย
หลังจากสัมผัสความมหัศจรรย์ของภาคหยาง ผนวกกับศาสตร์เวทโบราณนี่ ทำให้เขารู้สึกว่า ตัวตนของแม่นางน้อยต้องไม่ธรรมดา ระดับพลังก็คงไม่ต่ำ
อย่างน้อยก็ขั้นสร้างฐาน มีโอกาสเป็นขั้นแก่นทอง กระทั่งขั้นเทพทารกที่แข็งแกร่งกว่า ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
"ถ้าแม่นางน้อยหาสำนักสราญรมย์เจอได้ก็ดีสิ" หลี่หานซานอดฝันหวานไม่ได้
หากแม่นางน้อยเป็นผู้ทรงพลังจริง ๆ ตามมาที่สำนักสราญรมย์แล้วช่วยเขาออกไป หลังจากนั้นเขาก็ตามนางไป มีชีวิตที่สุขสบาย วันคืนนั้น ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าจะสุขสักเพียงไหน
ทว่าความฝันก็เป็นได้เพียงความฝัน ตอนนี้เขาได้แต่เผชิญหน้ากับความจริงอันหนาวเหน็บ โชคดีที่แม้ความจริงจะหนาวเย็น แต่ก็ยังมีเรือนร่างร้อนระอุของฮวาหนิ่งอิ่งคอยปลอบประโลม
เพียงแต่ วันรุ่งขึ้นเขาก็พบเรื่องไม่ดีอย่างหนึ่ง
ฮวาหนิ่งอิ่งหายตัวไปแล้ว!
"นายท่าน เซียนจื่อออกไปทำธุระแล้ว นี่เป็นสิ่งที่นางฝากไว้ให้ท่าน"
หลี่หานซานไปถามสาวใช้ทั้งสอง ก็รู้การเคลื่อนไหวของฮวาหนิ่งอิ่ง และยังได้กระดาษแผ่นหนึ่งมา
เขากางกระดาษออก ด้านบนเขียนด้วยลายมือสวยงามไว้ว่า:
"นายท่าน: บ่าวเห็นท่านหลับสนิท ใจร้ายไม่กล้าปลุก ครั้งนี้ไปเพื่อหาสมุนไพรวิเศษอายุวัฒนะ บำรุงกำลังให้ท่าน ถือโอกาสเตรียมตัวสร้างฐานของตนเองบ้าง นายท่านวางใจเถิด บ่าวไปเดี๋ยวก็กลับ อย่างไรก็ตาม ตอนที่บ่าวไม่อยู่ นายท่านอย่าได้ออกไปเดินเตร่ตามอำเภอใจนัก ในสำนักมีพวกไม่ค่อยรักษากฎระเบียบอยู่บ้าง — หนิ่งอิง คำรณ"