ลูกน้องสองคนหัวเราะร่าทันที
“ศิษย์พี่ซุน เฒ่านี่เบื่อโลกแล้วเป็นแน่”
“ดูท่าทางมันสิ ลมพัดทีก็ปลิวแล้ว ยังกล้าเสือกเรื่องคนอื่นอีก?”
สายตาซุนเจ๋อเหลือบไปเห็นป้ายที่เอวของหลี่หานซาน ก็ยิ่งหัวเราะเยาะอย่างไม่อาจจะยั้ง “ที่แท้ก็เป็นเตาหลอมนี่เอง? ข้านึกว่าเป็นคนใหญ่คนโตเสียอีก”
สีหน้าเขาเครียดขรึม ดวงตาฉายแววดุร้าย “ไอ้เตาหลอมกระจอกที่มีไว้ให้คนขี่ ยังกล้ายุ่งกับเรื่องของข้า? แกเป็นตัวอะไร!”
สวี่หลิงซีเพิ่งจำหลี่หานซานได้ ทั้งตกใจและดีใจ “ท่านปู่หลี่? เหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่นี่—”
พูดได้ครึ่งเดียว นางเห็นท่าทางดุร้ายของซุนเจ๋อ ก็ร้อนใจและหวาดกลัว “ท่านปู่หลี่รีบไปเถิด ที่นี่ไม่เกี่ยวกับท่าน......”
หลี่หานซานสีหน้าไม่เปลี่ยน “วันนี้ข้าจะยุ่งให้ได้!”
ซุนเจ๋อแววตาเย็นชา “แก่แล้วยังรนหาที่ตาย!”
เขาหมัดอาคม เตรียมใช้คาถาสั่งสอนหลี่หานซาน
“ข้าคือเตาหลอมของฮวาหนิ่งอิ่ง แกลองแตะข้าสักนิดสิ!”
แต่คำพูดต่อมาของหลี่หานซาน ทำให้ซุนเจ๋อชะงักค้างทั้งตัว
ฮวาหนิ่งอิ่ง
ชื่อนี้ในสำนักสราญรมย์ โดยเฉพาะในหมู่ศิษย์นอก เป็นเหมือนภูเขาลูกใหญ่
ยอดยุทธศิษย์ใน หลอมปราณขั้นสมบูรณ์ ใจคอเหี้ยมโหด แค้นฝังลึก ถึงไหนถึงกัน เดือนก่อนมีศิษย์นอกคนหนึ่งแค่นินทาลับหลังนางในวันรุ่งขึ้นก็ถูกหักขาสองข้าง โยนเข้าป่าอสูรทิ้งให้ตายเอง
แตะเตาหลอมของนาง? รนหาที่ตายชัด ๆ!
ซุนเจ๋อถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างไม่รู้ตัว แต่ก็หยุดยืนในทันที—ต่อหน้าลูกน้อง เขาขายหน้าพวกนี้ไม่ได้
“อย่าเอานามศิษย์พี่ฮวามาขู่ข้า!” เขาฝืนข่ม “แกก็แค่เตาหลอม ถึงเวลาที่นางเล่นเบื่อดูดแห้งก็เป็นแค่ของเล่น แกอย่านึกว่าตัวเองสำคัญนัก!”
หลี่หานซานไม่โกรธ กลับหัวเราะ ก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว เกือบจ่อหน้าซุนเจ๋อ
“งั้นก็ลองดู”
เขาเงยหน้า หรี่ตา มุมปากแฝงรอยเย้ยหยัน ชี้นิ้วไปที่ใบหน้าตัวเอง “มา สิ ต่อยตรงนี้”