"ไม่นึกเลยว่าฉู่ฉู่จะใช่ผู้เยี่ยมเทวะที่จุติลงมาเมื่อครานั้นจริง ๆ!"
ฮ่องเต้ฮั่นฉาบพระพักตร์ด้วยความยินดี ทรงโบกพระหัตถ์รับสั่งว่า "มีพระราชโองการ สถาปนาฉู่ฉู่เป็นองค์หญิงหนิงปิง ประทานทองคำพันตำลึง...!"
ได้ยินพระราชทานรางวัลจากฮ่องเต้ฮั่น ทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้นต่างสีหน้าเปลี่ยนผัน โดยเฉพาะเหล่าองค์ชายหลานหลวง ทั้งที่เว้นแต่บุตรชายหญิงโดยตรงของฮ่องเต้แล้ว ไม่อาจสืบทอดตำแหน่งเจ้าผู้ครองนครได้ พวกเขาจึงมองฉู่ฉู่ด้วยสายตาเต็มไปด้วยความอิจฉา
"ขอบพระทัยเสด็จปู่!"
ฉู่ฉู่รีบกล่าวขอบคุณ
เดิมทีหล่อนยังคิดจะถือโอกาสนี้ทูลขอฮ่องเต้ฮั่นให้หลินอวี้กลับเข้าราชวังหลวงได้ แต่คิดได้ว่าหลินอวี้เคยบอกกับหล่อนว่า ชอบอยู่ที่สุสานหลวง อิสระเสรี ฉันใด ฉู่ฉู่จึงกลืนคำพูดที่จวนเจียนจะเอ่ยออกไปกลับคืน
"ดี ดี จากนี้ไป เจ้าต้องการทรัพยากรฝึกบำเพ็ญสิ่งใด แม้เอ่ยปากได้ทั้งนั้น หอเก็บตำราและคลังแสงแห่งราชวงศ์ฮั่นจะเปิดให้เจ้าอย่างทั่วถึง!"
ฮ่องเต้ฮั่นทรงยิ้มรับสั่ง แล้วโบกพระหัตถ์ประกาศเลิกงานเลี้ยง
......
"หมอผีใหญ่ ข้ากลืนน้ำลายไม่ลงจริง ๆ!"
ในโรงแรมที่พักของคณะทูตดินแดนรกร้างทางใต้ ทัวป๋าหงรอจนแพทย์หลวงจากราชสำนักจากไปแล้ว จึงลุกขึ้นจากเตียงทันที แล้วพูดกับหมอผีใหญ่เสียงเบา "เมื่อครู่เหตุใดเจ้าจึงห้ามข้า หมอผีใหญ่ เจ้าน่าจะรู้ว่าข้ามีแผ่นหยกเพลิงวิญญาณอยู่ในมือ ฆ่าฉู่ฉู่ผู้นั้นราวปอกกล้วยเข้าปาก!"
ทัวป๋าหงจนถึงตอนนี้ยังแค้นไม่หาย
"องค์ชายน้อย ท่านหุนหันเกินไปแล้ว เมื่อครู่พวกเราอยู่ในอุทยานหลวงแห่งราชวงศ์ฮั่น ผู้เชี่ยวชาญขั้นซียนเทียนมีมากถึงสิบกว่าคน!"