“หลินอวี้!”
หมอผีใหญ่ร้องอุทาน ก่อนที่ใบหน้าจะแผ่รอยยิ้มเยาะเหยียด “ข้าว่าใครกัน ที่แท้ก็แกที่มาเล่นตลก!”
“เจ้าคือหลินอวี้ที่พ่ายแพ้ให้พวกเราชาวดินแดนรกร้างทางใต้ กลายเป็นคนไร้ค่า ถูกขังไว้ที่นี่ให้เฝ้าสุสานหลวงหรือ?”
ทัวป๋าหงสีหน้าทะนงองอาจ ไม่ได้ให้ความสำคัญกับหลินอวี้ที่กลายเป็นคนไร้ค่าแล้ว
“ที่แท้ก็หมอผีใหญ่แห่งดินแดนรกร้างทางใต้ ในการต่อสู้ครั้งนั้น หากไม่มีการลอบโจมตี เจ้าตายใต้กระบี่ของข้าไปนานแล้ว!”
หลินอวี้หัวเราะเบาๆ สายตากวาดผ่านหมอผีใหญ่แล้วไปหยุดที่ทัวป๋าหง
ที่งานเลี้ยงในราชวังเมื่อก่อน หลินอวี้ก็ได้ยินมาบ้าง รู้ถึงวีรกรรมของฉู่ฉู่ที่เอาชนะจ้าวน้อยแห่งดินแดนรกร้างทางใต้ได้
ด้วยความรู้ที่เขามีต่อชนเผ่าป่าเถื่อนแห่งดินแดนรกร้างทางใต้ เขาเดาได้ตั้งแต่แรกแล้วว่าจ้าวน้อยแห่งดินแดนรกร้างทางใต้จะไม่มีวันยอมจำนน ต้องคิดแก้แค้นฉู่ฉู่เป็นแน่
เพียงแต่ว่าราชวังหลวงนั้นมีการรักษาความปลอดภัยอย่างเข้มงวด มีพลังปราบคุ้มครองอยู่ โอกาสเดียวของพวกเขาก็คือการลงมือตอนที่ฉู่ฉู่มาที่สุสานหลวง
ไม่คิดว่าไม่เพียงจ้าวน้อยแห่งดินแดนรกร้างทางใต้จะมา แม้แต่หมอผีใหญ่ผู้เกือบตายใต้กระบี่ของเขาเมื่อครานั้นก็ยังตามมาด้วย
“กาลเวลาเปลี่ยนไป วันนี้ข้าเป็นจอมยุทธ์ขั้นซียนเทียน แต่เจ้ากลับเป็นแค่คนไร้ค่า ถึงตอนนี้แค่นิ้วเดียวของข้าก็บดขยี้เจ้าได้!”
หมอผีใหญ่สีหน้าหมองคล้ำ ถูกหลินอวี้พูดแทงใจดำ อยากจะฉีกเนื้อเจ้าเป็นชิ้นๆ ให้เหลือแต่กระดูก
“หมอผีใหญ่ พวกเราไม่ต้องพูดพร่ำกับมันให้มากเรื่อง!”