ในห้องโกะของโรงเรียนมัธยมหมายเลข 13 โต๊ะโกะกว่าสิบชุดเรียงรายเป็นแถว
หน้าต่างเปิดกว้าง ลมร้อนของฤดูร้อนพัดพาเสียงจักจั่นเข้ามา ป้ายคู่แข่งขันบนผนังไหวเล็กน้อย
หลินหยานนั่งลงตรงข้ามกับชื่อกว่าง
เด็กหนุ่มฝั่งตรงข้ามดูยิ่งกว่าเขาอีก อ่านความตื่นเต้นออกได้ตอนที่นั่งลง ลูบกล่องหมากเบา ๆ แล้วกระซิบกับอากาศข้างตัว
“อย่าลงให้เว่อร์ตั้งแต่แรกเชียว ถ้าใครเห็นออกว่าไง”
หลินหยานชะงักไปครู่หนึ่ง คนอื่นไม่ได้ยิน แต่เขาได้ยินชัดเจน
“วางใจได้ เสี่ยวกวง ข้าจะพยายามลงให้ธรรมดาที่สุด”
ฉู่หยิงพูดแบบนั้น แต่สายตากลับจับอยู่ที่เคอ เจี่ยตลอดเวลา
เขารอคอยมานับพันปี เห็นนักหมากโกะมานับไม่ถ้วน และเห็นเศษจิตรำลึกที่ฝากไว้ในกระดานโกะด้วย
แต่เด็กหนุ่มตรงหน้าไม่เหมือนใครเลย ปราศจากกลิ่นอายโบราณ ไม่มีความตาย และแม้แต่เครื่องแต่งกายก็เข้ากับยุคนี้ไม่ได้เลยสักนิด
แต่เมื่อเคอ เจี่ยยืนอยู่ข้างกระดานโกะ ฉู่หยิงกลับรู้สึกคลุมเครือว่ากระดานทั้งใบเอียงเข้าหาเขา
นั่นไม่ใช่พลัง สิ่งนั้นไม่ใช่พลัง หากเป็นความมั่นคงที่คนที่ยืนถึงจุดสูงสุดของวิถีโกะอย่างแท้จริงเท่านั้นจึงจะมี
“เขาเก่งไหม” หลินหยานถามในใจ
“ยังไม่เคยลงด้วย ไม่รู้สิ”
เคอ เจี่ยเลื่อนแว่นตาขึ้น
“แต่ว่าดูจากท่าทางแล้ว น่าจะเก่งกว่าเธอไม่น้อย”
หลินหยานมุมปากกระตุก
กรรมการให้ทั้งสองฝ่ายทายฝั่งเพื่อกำหนดหมาก หลินหยานได้หมากดำ
“แต่ละฝ่ายมีเวลา 40 นาที สงวนเวลาไว้ครั้งละ 1 นาทีสำหรับการนับถอยหลัง เริ่มแข่งขัน”
หลินหยานหยิบหมากดำเม็ดแรกขึ้นมา
ปกติถึงช่วงนี้ เขาจะรู้สึกตื่นเต้นก่อนเสมอ กลัวว่าจะลงหมากแรกผิด กลัวว่าคู่ต่อสู้จะวางแง้มที่ตัวเองไม่เคยเห็น
แต่วันนี้ ข้างหลังเขามีราชาเก้าครองราชย์แห่งอนาคตยืนอยู่
“มุมขวาบน โคมะ?” เขาถาม
“เธอถามข้าทำไม”
“ไม่ใช่เธอสอนให้ข้าลงหรือไง”
“ข้าลงแทนเธอ เธอชนะแล้วจะมีประโยชน์อะไร”
เคอ เจี่ยชี้ไปที่กระดานโกะ
“แค่หมากแรก อยากลงตรงไหนก็ลงตรงนั้น”
หลินหยานนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้ววางหมากดำลงที่มุมขวาบน โคมะ
เปาะ
ชื่อกว่างมองไปที่ฉู่หยิง หมากขาวลงที่ตำแหน่งดาวมุมซ้ายล่าง
หลังลงไปสี่หมาก กระดานยังว่างเปล่า
หลินหยานเริ่มผ่อนคลายลง ชื่อกว่างดูไม่เหมือนนักหมากฝีมือดีจริง ๆ ท่าทางตอนหยิบหมากยังดูไม่ชินเลย ทุกครั้งก่อนลงหมากต้องหยุดคิดครู่หนึ่ง
แต่เมื่อเกมดำเนินไป หลินหยานก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติในไม่ช้า
หมากขาวมั่นคงเกินไป
ไม่ว่าเขาจะบุกจากทางไหน หมากขาวก็สามารถยึดจุดสำคัญไว้ก่อนได้เสมอ
ทั้งๆที่ไม่มีการโจมตีเชิงรุก แต่ก็เหมือนตาข่ายขนาดใหญ่ที่มองไม่เห็น ค่อย ๆ หุบเข้าหาหมากดำ
หมากที่สิบแปด หมากขาวแยกสองที่ฝั่งซ้าย
หลินหยานจ้องกระดานโกะ หน้าผากมีเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดขึ้น
เดิมทีเขาตั้งใจจะสร้างอาณาเขตทางฝั่งขวา แล้วค่อยหาจังหวะบุกเข้าฝั่งซ้ายของหมากขาว
แต่หลังจากหมากนี้ตกลงไป หมากขาวก็ประสานกันบนล่าง เขาจะไปทางไหนก็เหมือนช้าไปหนึ่งก้าวเสมอ
“เด็กคนนั้นเป็นมือใหม่จริงหรือ”
“เด็กคนนั้นเป็น”
เคอ เจี่ยมองไปที่ฉู่หยิง
“คนที่อยู่ข้างหลังเขาน่ะ ไม่ใช่”
หลินหยานยังคงคำนวณต่อไป
ถ้ากดจากด้านบนจะจำกัดหมากขาวได้ แต่ช้าเกินไป ถ้าบุกเข้าฝั่งซ้ายตรง ๆ ก็อาจถูกกินทั้งกลุ่ม
มือของเขาหยุดเหนือกล่องหมากเป็นเวลานาน
“ข้าอยากบุกเข้าไป”
“งั้นก็ลงสิ”
“แต่ถ้าตายล่ะ…”
“มาอีกแล้ว”
เคอ เจี่ยถอนหายใจ
“เมื่อวานหมากสิบสองเม็ดเธอยังเสียดายเลย วันนี้หมากเม็ดเดียวยังไม่ทันลง เธอก็เตรียมจัดงานศพให้มันไว้ก่อนแล้วหรือไง”
หลินหยานใบหน้าฮ้อนวูบ
“เธอไม่ใช่คิดไม่เป็น แค่ทุกครั้งที่คิดไปถึงความเสี่ยง ก็ไม่กล้าคิดต่อไปอีก”
เคอ เจี่ยโน้มตัวลงมองเขา
“โกะไม่ใช่การแข่งว่าใครทำพลาดน้อยกว่า แต่เป็นการแข่งว่าใครทำให้อีกฝ่ายทำพลาดมากกว่า เธอกลัวตาย เขาก็กลัว ถ้าเธอไม่บุกเข้าไป เขาก็ไม่ต้องตอบคำถามนี้ตลอดไป”
หลินหยานมองกลับไปที่ฝั่งซ้ายอีกครั้ง
หลังจากบุกเข้าไป การตอบโต้ที่รุนแรงที่สุดของหมากขาวคือกดจากด้านบน บีบให้หมากดำต้องหนีลงล่าง การเปลี่ยนรูปแบบซับซ้อน แต่ก็ไม่ถึงกับลงไม่ได้เลย
เขาหยิบหมากดำขึ้นมา ครั้งแรกที่ไม่ต้องตรวจสอบซ้ำแล้วซ้ำอีก ทุ่มลงไปกลางขบวนหมากขาวโดยตรง
เปาะ!
หมากที่ยี่สิบสาม หมากดำบุกทะลวงเข้าไป
ครูที่ดูการแข่งขันอยู่ส่งเสียง “เอ๊ะ” เบา ๆ
“วันนี้หลินหยานดุจังเลย?”
สมาชิกชมรมในห้องโกะทุกคนรู้สไตล์การเล่นของเขา ปกติถ้าต่อหมากได้สักเม็ดก็จะไม่แย่งจุดใหญ่ ถ้าทำให้หมากรอดได้ก็จะไม่ก่อศึกขึ้นเอง
แต่หมากนี้กลับตรงดิ่งเข้าไปในจุดที่หนาที่สุดของหมากขาว
ชื่อกว่างก็ตกใจเหมือนกัน
“ฉู่หยิง เขาบุกเข้ามาแล้ว”
“ข้าเห็นแล้ว”
ฉู่หยิงมองหมากดำเม็ดนั้น แววตาจริงจังขึ้นเล็กน้อย
การบุกทะลวงครั้งนี้ไม่ได้วิเศษอะไร แถมยังเสี่ยงด้วยซ้ำ
สิ่งที่ทำให้เขาสนใจจริง ๆ คือ ตั้งแต่เปิดเกมมา เคอ เจี่ยไม่เคยชี้จุดลงหมากให้เลยแม้แต่ครั้งเดียว
ทุกหมากที่เด็กหนุ่มลง เป็นหมากของตัวเองล้วน ๆ
“กดจากด้านบน”
หมากขาวตกลงไป เหมือนกำแพงบีบเข้าหาหมากดำ
นี่คือการตอบโต้ที่รุนแรงที่สุดที่หลินหยานคาดไว้
“เกาะจากด้านล่าง”
หลินหยานกัดฟัน
“ถามข้าทำไม” เคอ เจี่ยหัวเราะ “เธอก็ตัดสินใจไปแล้วไม่ใช่หรือ”
หมากดำเกาะติดหมากขาว
หมากขาวงัด หมากดำตัด หมากขาวตบกิน หมากดำตบสวน
ฝั่งซ้ายที่เงียบสงบพลันถูกจุดชนวน หมากดำกับหมากขาวพันกันยุ่งเหยิง ทุกหมากดึงชะตากรรมของหมากหลายกลุ่มเข้ามาเกี่ยวข้อง
เสียงพูดคุยในห้องโกะค่อย ๆ หายไป
หมากที่ยี่สิบเก้า หมากดำยืด
หมากที่สามสิบ หมากขาวกด
หมากที่สามสิบเอ็ด หมากดำตั้ง
ทุกหมากของหมากขาวแทบจะแม่นยำสมบูรณ์แบบ ทั้งฆ่าหมากดำ และเสริมความแข็งแกร่งให้ตัวเองไปพร้อมกัน
ถ้าเล่นต่อไป ต่อให้หมากดำรอดมา ก็จะถูกบีบให้ไร้ค่าอย่างสิ้นเชิง
หลินหยานเหลือบมองเคอ เจี่ยโดยไม่รู้ตัว
แต่เคอ เจี่ยกลับจ้องที่มุมขวาบนของกระดาน
“เธอมองฝั่งซ้ายอยู่ตลอดทำไม”
“การต่อสู้ก็อยู่ฝั่งซ้ายไม่ใช่หรือ”
“ใครบอกว่าตอนทะเลาะกัน ทุกคนต้องเบียดกันอยู่ที่เดียว”
เคอ เจี่ยชี้ไปที่มุมขวาบน
“อีกฝ่ายอยากฆ่าเธอ ก็ต้องเพิ่มหมากที่ฝั่งซ้ายต่อไป ยิ่งซ้ายหนาเท่าไหร่ ขวาก็ยิ่งโล่งเท่านั้น”
หลินหยานมองตามมือเขา
มุมขวาบน หมากขาวมีแค่หมากดาวเม็ดเดียว หมากดำโคมะประสานกับด้านล่าง
ถ้าตอนนี้ละหมากไปเข้าทำมุม…
“ฝั่งซ้ายจะตาย”
“งั้นก็ทำให้มันตายให้คุ้มค่าหน่อยสิ”
หลินหยานรูม่านตาหดเล็กน้อย
ตั้งแต่การบุกทะลวงครั้งแรก หมากดำไม่กี่เม็ดนี้ก็ไม่จำเป็นต้องรอดก็ได้
พวกมันบีบให้หมากขาวต้องตอบสนองต่อเนื่อง ดึงพลังหมากทั้งหมดไปไว้ที่ฝั่งซ้าย แล้วฝั่งขวาของหมากขาวก็เปิดกว้างจนแทบไม่มีอะไรป้องกัน
ทิ้งหมาก รีบแย่งยึดจุดสำคัญ
หมากนี้ ปกติเขาไม่มีทางลงได้เด็ดขาด
ไม่ใช่มองไม่เห็น แต่เสียดาย
“ลงสิ”
เคอ เจี่ยยืนอยู่ข้างหลังเขา
“เธอไม่อยากชนะหรือไง”
หลินหยานสูดหายใจเข้าลึก ๆ
หมากดำข้ามไปครึ่งกระดาน ตกลงที่มุมขวาบน
เปาะ!
หมากที่สามสิบสาม หมากดำละหมากไปทำมุม
ทั้งห้องโกะเงียบสนิท
ครูที่ดูการแข่งขันรีบลุกขึ้นยืนตัวตรงทันที
ฉู่หยิงก้มลงมองหมากดำฝั่งซ้ายที่ยังไม่ได้ทำตาให้รอด แล้วมองไปที่หมากเม็ดที่มุมขวาบน ภาพการเปลี่ยนรูปแบบนับไม่ถ้วนแล่นผ่านดวงตาอย่างรวดเร็ว
เนิ่นนาน เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น มองไปที่เคอ เจี่ย
“ทิ้งหมาก เพื่อแย่งหน้า…”
“หมากก้าวนี้ ไม่เหมือนหมากที่เด็กคนนี้จะลง”
เคอ เจี่ยเอามือล้วงกระเป๋า ท่าทางเรียบเฉย
“ยังไง”
“อนุญาตให้เธอสอน แล้วไม่อนุญาตให้ข้าสอนหรือไง”
ชื่อกว่างไม่ได้ยินบทสนทนาของพวกเขา แต่กลับสัมผัสได้ถึงความเคร่งขรึมที่หาได้ยากของฉู่หยิง
“ฉู่หยิง เกิดอะไรขึ้น”
ฉู่หยิงมองเคอ เจี่ย จิตวิญญาณโกะที่เงียบงันมานับพันปีในดวงตาค่อย ๆ ลุกโชนขึ้นทีละน้อย
“ข้าดูผิดไปเอง”
“คนคนนี้ ไม่ใช่วิญญาณโกะธรรมดา”
อีกฝั่งของกระดาน เคอ เจี่ยก็ยอมถอดแว่นตาเป็นครั้งแรก และมองสถานการณ์อย่างจริงจังสักครู่
“น่าสนุกดี”
“หลินหยาน ต่อไปนี้อย่าถามข้า”
“หมากเกมนี้ เธอชนะให้เขาดูเอง”