ในห้องโกะ เสียงหมากกระทบกระดานดังกังวาน
หลินหยานจ้องกระดานโกะ ไม่หันไปมองเคอ เจี่ยอีก
กลุ่มหมากดำฝั่งซ้ายถูกหมากขาวล้อมไว้หนาแน่น จะทำลมปราณให้รอดทั้งกลุ่มแทบเป็นไปไม่ได้
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาจะต้องดิ้นรนต่อไปแน่นอน ต่อให้ต้องเสียอีกสิบกว่าเพลงก็จะดึงหมากทุกตัวกลับมาให้ได้
แต่ตอนนี้ เขาลองยอมทิ้งหมากเหล่านั้นเป็นหมากสังเวยเป็นครั้งแรก
เพลงที่ 34 หมากขาวบินเล็กป้องมุม
ชื่อกว่างวางหมากแล้วอดถอนหายใจโล่งอกไม่ได้
"ฉู่หยิง เขาไม่หนีต่อแล้ว"
"เขาไม่คิดจะหนีตั้งแต่แรกอยู่แล้ว"
ฉู่หยิงมองกระดานโกะ
"ตั้งแต่เพลงบุกทะลวงเพลงนั้น หมากดำฝั่งซ้ายไม่กี่ตัวก็เป็นเพียงเหยื่อล่อ"
"เขาใช้หมากไม่กี่ตัวแลกสิทธิ์เดินก่อน แล้วไปยึดพื้นที่ใหญ่ฝั่งขวา ถ้าใช้ได้ดี หมากดำกลับจะแบ่งกระดานออกเป็นสองสมรภูมิได้"
ชื่อกว่างฟังแล้วครึ่งเข้าใจครึ่งไม่เข้าใจ
"แล้วเราได้เปรียบไหม?"
ฉู่หยิงไม่ตอบ
หมากขาวฝั่งซ้ายหนาแน่น ส่วนหมากดำยึดฝั่งขวา สิ่งที่ได้เสียทั้งสองฝ่ายพอๆ กัน สิ่งที่เขาสนใจจริงๆ คือการเปลี่ยนแปลงของหลินหยานในการลงหมาก
ตอนที่ชายหนุ่มเพิ่งนั่งลง หมากของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
แต่ตั้งแต่วิญญาณโกะหนุ่มพูดไม่กี่ประโยค เขาก็เริ่มกล้าเชื่อมั่นในการตัดสินใจของตัวเอง
การเปลี่ยนแปลงนี้ น่ากลัวกว่าการเรียนรู้รูปหมากใดๆ เสียอีก
"หมากขาว แตะ"
ฉู่หยิงเอ่ยเสียงเบา
ชื่อกว่างคีบหมากขาว วางลงใต้หมากดำที่มุมขวาบน
หลินหยานสายตาคมขึ้น
การแตะ คือการลองเชิง
ถ้าหมากดำทับจากด้านบน หมากขาวก็จะทำลมปราณที่มุมได้สบาย ถ้าทับจากด้านล่าง หมากขาวก็จะทะลวงออกไปด้านนอกได้
เลือกทางไหน หมากขาวก็ได้เปรียบทั้งนั้น
หลินหยานใช้เวลาคิดอยู่ครู่หนึ่ง มือขวายังไม่วางหมากลงสักที
"กลัวอีกแล้วเหรอ?" เคอ เจี่ยถาม
"เปล่า"
หลินหยานมองมุมขวาบน
"ฉันกำลังคิด ทำไมต้องตอบด้วย?"
เคอ เจี่ยมุมปากยกขึ้น
"คิดต่อไปสิ"
การแตะของหมากขาวนี้ดูเหมือนกดดัน แต่จริงๆ แล้วไม่ได้คุกคามหมากดำโดยตรง ถึงแม้จะไม่ตอบที่มุมขวาบน ตอนนี้หมากก็ยังไม่ตาย
จุดสำคัญจริงๆ กลับอยู่ใต้กระดานต่างหาก
หมากขาวมุมซ้ายล่างเชื่อมกับแนวหนาที่ฝั่งซ้าย ถ้าแย่งพื้นที่ใหญ่ฝั่งล่างได้อีก กระดานทั้งแผ่นจะถูกเชื่อมเป็นผืนเดียว
หลินหยานหยิบหมากดำ ข้ามมุมขวาบน วางลงที่ฝั่งล่าง
ป๊ะ!
หมากดำถ่างปีก
อาจารย์ที่นั่งดูอยู่ขมวดคิ้ว
"ละหมากอีกแล้ว?"
สมาชิกทีมโรงเรียนข้างๆ กระซิบ "มุมขวาบนไม่ตอบ แล้วหมากขาวทับเข้าไป มุมนั้นไม่ต้องมีเรื่องเหรอ?"
"มีเรื่องก็มีเรื่องสิ"
เคอ เจี่ยยืนอยู่ข้างหลังหลินหยาน
"วิธีเล่นโกะที่โง่ที่สุดก็คือ ฝ่ายตรงข้ามตบคุณที คุณก็ต้องตบกลับทันที"
ฉู่หยิงมองหมากดำที่ถ่างปีก สีหน้าเอาจริงเอาจังขึ้นเรื่อยๆ
เขาคิดแค่อยากลองเชิงหมากดำ แต่ไม่คิดว่าหลินหยานจะไม่ตอบเลย
หมากนี้ไม่จำเป็นต้องดีที่สุด แต่ทำให้การลองเชิงของหมากขาวสูญเปล่า
"เขากำลังแย่งภาพรวมของกระดาน"
ฉู่หยิงเอ่ยเสียงเบา
ชื่อกว่างไม่ค่อยยอมรับนัก
"งั้นเราก็กินมุมขวาบนทิ้งสิ"
"รีบไม่ได้"
ฉู่หยิงส่ายหน้า
ถ้าหมากขาวยังไปยุ่งกับมุมขวาบน หมากดำจะได้เดินต่อเนื่องที่ฝั่งล่าง พอหมากขาวกินหมากดำได้ไม่กี่ตัวจริงๆ หมากดำก็ได้ผลประโยชน์ก้อนใหญ่ข้างนอกไปแล้ว
เกมเข้าสู่ช่วงกลางเกม
หมากดำหมากขาวแย่งชิงพื้นที่ฝั่งล่าง
หมากขาวอาศัยแนวหนาฝั่งซ้ายกดดันอย่างหนัก หมากดำก็ขยับหนีไปมา
หมากของหลินหยานยังไม่แม่นยำนัก มีหลายครั้งที่เดินช้าเกินไปอย่างเห็นได้ชัด แต่เขาไม่เหมือนเมื่อก่อน ที่ทำพลาดเพียงเพลงเดียวก็จมอยู่กับการสงสัยตัวเอง
เดินผิดก็เดินต่อไป
ถูกกดก็เปลี่ยนที่ไปหาจังหวะใหม่
เคอ เจี่ยไม่พูดอีก ยืนอยู่ข้างหลังเขา มองชายหนุ่มวางหมากทีละเพลง
เพลงที่ 58 หมากดำแตะ
เพลงที่ 63 หมากดำตัด
เพลงที่ 71 หมากดำกระแทก
ใต้กระดานค่อยๆ กลายเป็นสมรภูมิปะทะ หมากดำสองกลุ่มถูกหมากขาวตัดแยก ส่วนหมากขาวตรงกลางก็เหลือจุดอ่อนหลายจุด
ทั้งสองฝ่ายไม่มีใครถอยได้ พอถอยทีเดียว รูปหมากทั้งผืนจะพังทลาย
หลินหยานเหงื่อท่วมหน้า
นาฬิกาโกะ เหลือเวลาอีกเพียงหกนาที
ฝั่งชื่อกว่างก็ไม่สบายเช่นกัน
"ฉู่หยิง เกมนี้ทำไมเหนื่อยกว่าเล่นกับหยูเหลียงคราวที่แล้วอีก?"
"เพราะกำลังกลัว"
"ฉันกลัวอะไร?"
"กลัวคนที่อยู่ข้างหลังเขา"
ชื่อกว่างชะงัก
ฉู่หยิงมองไปที่เคอ เจี่ย
ตั้งแต่เริ่มเกมจนตอนนี้ ชายหนุ่มคนนั้นเอาแต่เตือนหลินหยานไม่กี่ครั้งตอนต้นๆ
หมากที่เหลือ แทบจะเป็นเด็กหนุ่มลงเองทั้งหมด
แต่เพราะอย่างนั้น ฉู่หยิงยิ่งอยากรู้... ถ้าให้เขาลงเองจริงๆ หมากของเขาจะเป็นแบบไหน?
เพลงที่ 76 หมากขาวกิน
หลินหยานจ้องกระดาน หัวใจเต้นแรง
หมากดำสามตัวตรงกลางโดนกิน มีทางเดียวคือหนีออกไปข้างนอก
แต่ถ้าหนีไป หมากขาวก็จะปิดฝั่งล่างได้ทันที โครงสร้างที่หมากดำเพิ่งสร้างขึ้นมาจะถูกทำลายหมด
เขาคิดอยู่สองนาที ก็ยังหาทางรอดทั้งสองทางไม่ได้
"เคอ เจี่ย"
"อืม"
"ตรงนี้ ฉันเดินผิดใช่ไหม?"
"ใช่"
เคอ เจี่ยตอบโดยไม่เกรงใจ
"แล้วทำยังไงดี?"
"มาถามฉัน?"
หลินหยานกำหมากแน่น
"แต่ฉันคิดหาทางรอดไม่เจอ"
"ทำไมต้องรอดด้วย?"
หลินหยานจ้องกระดานงงๆ
หมากดำสามตัวกลางกระดานถ้าถูกกิน หมากขาวจะได้พื้นที่และหนาขึ้นไปอีก
แต่ในจังหวะที่หมากขาวกินสามตัวนั้น หมากขาวก็จะเบียดกันเป็นก้อน
ด้านนอก มีจุดตัดอยู่จุดหนึ่ง
เล็กมาก
เล็กจนหลินหยานไม่ทันสังเกตมาตลอด
"ฉันไม่ต้องหนีก็ได้"
ลมหายใจเขาเริ่มถี่ขึ้น
"ให้หมากขาวกิน"
"แล้วล่ะ?" เคอ เจี่ยถาม
หลังจากหมากขาวกินหมากแล้ว หมากดำเบียดจากด้านนอก หมากขาวต้องต่อจุดตัด
พอหมากขาวต่อเสร็จ หมากดำก็จะแย่งจี้กลางกระดานได้ ทำให้หมากขาวฝั่งซ้ายกับฝั่งล่างแยกจากกันขาด
หมากสามตัว แลกรอยแยกหนึ่งรอย
การแลกครั้งนี้คุ้มหรือไม่ หลินหยานคิดไม่ตก
แต่เขามองเห็นโอกาส
หลินหยานไม่หนี กลับไปเบียดเบาๆ อีกฝั่งหนึ่ง
ป๊ะ!
ในห้องโกะมีเสียงอุทานเบาๆ ดังขึ้น
"เขาไม่ช่วยหมากสามตัวนั้นเหรอ?"
"นี่มันยอมสละเปล่าๆ ไม่ใช่เหรอ?"
อาจารย์ที่นั่งดูอยู่โน้มตัวลงมาอย่างรวดเร็ว
ฉู่หยิงคิดรูปแบบต่างๆ อย่างรวดเร็ว สายตาจ้องไปที่จุดตัดเล็กๆ ที่ไม่สะดุดตาของหมากขาว
"เป็นแบบนี้นี่เอง"
ชื่อกว่างรีบถาม "เป็นยังไง?"
"หมากดำสามตัวนั้นเป็นหมากปลอม"
"หมากปลอม?"
"ถ้าหมากขาวโลภกินหมาก หมากดำก็จะตัดจากด้านนอก ตอนนั้น หมากขาวดูเหมือนกินสามตัว แต่จะเสียทั้งกลางกระดาน"
ชื่อกว่างก้มดูหมาก ในที่สุดก็เห็นรอยแยกที่ซ่อนอยู่
"แล้วทำยังไงดี?"
ฉู่หยิงเงียบไปครู่หนึ่ง
"ต่อ"
หมากขาวยอมไม่กินหมาก กลับไปต่อจุดตัดแทน
หลินหยานเห็นหมากขาววางลง เหมือนมีอะไรบางอย่างในอกระเบิดออกมาอย่างแรง
เขาคำนวณถูกแล้ว
นั่นไม่ใช่จุดวางที่เคอ เจี่ยบอกเขา
ไม่ใช่หมากที่ราชาเก้าครองราชย์ในอนาคตยืมมือเขาลง
หมากนี้ คือหมากที่เขาหาเจอเอง
"อย่ามัวแต่เหม่อ"
เคอ เจี่ยเตือน
"ฝ่ายตรงข้ามยอมถอยให้แล้ว ยังมองไม่เห็นเหรอว่าต้องแย่งอะไร?"
หลินหยานวางหมากกลางกระดานทันที
หมากดำทะลวงเข้าไปอย่างรวดเร็ว แนวพลังที่หมากขาวเคยเชื่อมกันเป็นผืนเดียวถูกตัดขาดอย่างราบคาบ
สถานการณ์เอียงไปทางหมากดำเป็นครั้งแรก
สิบนาทีต่อมา ชื่อกว่างเข้าสู่ช่วงนับถอยหลัง
ยี่สิบนาทีต่อมา กระดานเข้าสู่ช่วงเก็บละเอียด
หลินหยานได้เปรียบไม่มากนัก แค่ห้าถึงหกเมะ
การเก็บละเอียดของเขาสู้ฉู่หยิงไม่ได้ไกล พอแลกหมากไปมา ระยะห่างก็ถูกไล่กลับมาทีละน้อย
หมากขาวตัวสุดท้ายวางลง
ทั้งสองฝ่ายเริ่มนับแต้ม
หมากดำ หกสิบเอ็ดเมะ
หมากขาว ห้าสิบเก้าเมะครึ่ง
หมากดำชนะหนึ่งเมะครึ่ง
ชื่อกว่างจ้องกระดาน ร่างกายแข็งค้างอยู่กับที่นั่ง
"เราแพ้เหรอ?"
ฉู่หยิงมองผลลัพธ์ บนใบหน้าไม่มีความผิดหวัง กลับเผยรอยยิ้มจางๆ
"เสี่ยวกว่างแพ้ต่างหาก"
"ไม่ใช่ฉัน"
ชื่อกว่างเงยหน้าอย่างฉับพลัน
"หมายความว่ายังไง?"
ฉู่หยิงมองไปที่เคอ เจี่ย
"เพราะตั้งแต่ต้นจนจบ เขาก็ไม่ได้ลงจริงๆ สักเพลง"
มือของหลินหยานยังสั่นเล็กน้อย
ชนะแล้ว
ไม่ใช่เพราะคู่ต่อสู้อ่อนแอ และไม่ใช่เพราะเคอ เจี่ยลงหมากทั้งกระดานแทนเขา
เขายังมีข้อผิดพลาดหลายจุด ถึงกับหลายครั้งที่เกือบเดินถึงขอบเหวแห่งความพ่ายแพ้
แต่เขาไม่ถอย
หลินหยานลุกขึ้นยืน ยื่นมือไปทางชื่อกว่าง
"ขอบคุณที่ไว้หนี้"
ชื่อกว่างจับมือเขาอย่างเสียไม่ได้
แต่ฉู่หยิงกลับเดินไปหาเคอ เจี่ย
"ข้าฉู่หยิง นักโกะแห่งราชวงศ์เหลียงใต้"
เคอ เจี่ยมองเขาทีหนึ่ง
"เคอ เจี่ย ราชาเก้าครองราชย์"
ฉู่หยิงชะงักเล็กน้อย
"เก้าครองราชย์?"
"ใช่"
เคอ เจี่ยย้ำอย่างจริงจัง
"เก้าสมัย"
ฉู่หยิงแม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงใส่ใจตัวเลขนี้ขนาดนั้น ก็ยังพยักหน้ารับอย่างจริงจัง
"คุณเคอ เต็มใจเล่นกับข้าจริงๆ สักเกมไหม?"
เคอ เจี่ยมองกระดานโกะ สายตามีความสนใจเพิ่มขึ้นเล็กน้อยในที่สุด
"ได้สิ"
"แต่วันนี้ไม่ได้"
"ทำไมล่ะ?"
เคอ เจี่ยชี้ไปที่หลินหยาน
"เขาเพิ่งหัดไม่ขี้ขลาด"
"ฉันต้องสอนเขาก่อน ว่าชนะอย่างมีศักดิ์ศรีเป็นยังไง"