ปี 2003 เมืองฟางหยวน
ห้าทุ่มสี่สิบเจ็ดนาที ร้านโกะโซ่วจัว
นอกหน้าต่างฝนตกหนักห่าใหญ่ กระจกหน้าต่างบานเก่าถูกลมตีจนสั่นกึกก้องไม่หยุด
ในร้านโกะเปิดไฟอยู่เพียงดวงเดียว คือโคมตั้งโต๊ะ แสงสีเหลืองสลัวทอลงบนกระดานโกะเก่าแก่ และส่องไปถึงเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่หน้ากระดานมาสามชั่วโมงแล้วด้วย
หลินหยานบีบหมากดำเม็ดหนึ่งไว้ ไม่ยอมวางลงเสียที
นี่คือเกมบันทึกรอบชิงชนะเลิศการแข่งขันโกะนักเรียนมัธยมเมืองฟางหยวนเมื่อปีก่อน ผู้ได้หมากดำคือหานจื่ออัน กัปตันทีมโรงเรียนมัธยมหมายเลข 13 ระดับแฮนดิแคปขาสี่ และเขาก็เป็นคู่ต่อสู้ของหลินหยานในการคัดตัวทีมโรงเรียนพรุ่งนี้ด้วย
ชนะ ก็ได้เข้าทีมโรงเรียน
แพ้ ก็ต้องออกจากชมรมโกะ
หลินหยานเรียนโกะมาหกปี แต่ฝีมือกลับหยุดอยู่ที่แฮนดิแคปขาหนึ่งมาตลอด
ไม่ใช่ว่าเล่นไม่เป็น แต่พอถึงการแข่งจริง เขาก็ไม่กล้าเดิน
กลัวมองพลาด กลัวคำนวณตก และยิ่งกลัวว่าเมื่อวางหมากลงไปแล้วจะไม่มีทางถอยกลับ
ดังนั้นหมากของเขาจึงมั่นคงมาก มั่นคงจนไร้คม และไม่มีแพ้ชนะ
“ไม่กล้าเดินอีกแล้วสินะ”
เสียงแก่ชราดังมาจากด้านหลัง
หลินโซ่วจัวถือไม้เท้าเดินเข้ามาในร้านโกะ เขาคือปู่ของหลินหยาน สมัยหนุ่มเคยพยายามสอบเป็นโปรสองครั้งแต่ล้มเหลว ภายหลังจึงกลับมาเมืองฟางหยวนและเปิดร้านโกะแห่งนี้
“หมากตรงมุมขวาบนนั่น เจ้านั่งมองมาครึ่งชั่วโมงแล้ว”
หลินโซ่วจัวเคาะกระดานโกะ
“เดินผิดยังทบทวนเกมได้ แต่แม้แต่จะเดินยังไม่กล้า แล้วจะชนะได้ยังไง”
หลินหยานตอบเสียงเบา “ถ้าพรุ่งนี้แพ้ ก็คงไม่มีครั้งต่อไปแล้วครับ”
“โค้ชไม่ให้เจ้าเข้าทีมโรงเรียน เจ้าก็จะเลิกเล่นหมากรึ”
หลินหยานไม่ตอบ
หลินโซ่วจัวพลันถามขึ้น “รู้ไหมว่ากระดานนี้มาจากไหน”
“ไม่รู้ครับ”
“ปู่ทวดของเจ้าทิ้งไว้ให้”
ที่มุมกระดานมีรอยร้าวไหม้ดำเส้นหนึ่ง ดูราวกับเคยถูกสายฟ้าฟาด
“นักหมากบางคนตายไปแล้วแต่ความยึดติดไม่สลาย วิญญาณจะสิงอยู่ในกระดาน รอคนที่มองเห็นตน ยืมมือของเขาเล่นหมากที่ยังเล่นไม่จบต่อไป”
หลินหยานเงยหน้า “ปู่ ปู่ยังเชื่อเรื่องพวกนี้อีกเหรอครับ”
“แต่ก่อนไม่เชื่อ พออายุมากเข้า ก็อยากเชื่อไปเสียหมดทุกอย่าง”
หลินโซ่วจัวลุกขึ้นเดินไปทางเรือนหลัง
“กระดานนี้ยังมีคำสอนของบรรพบุรุษอยู่อีกประโยค”
“อะไรครับ”
“หมากเทพปรากฏ ความยึดติดของวิญญาณโกะก็มลาย”
“หมายความว่ายังไงครับ”
“ถ้ามีวิญญาณโกะปรากฏขึ้นจริง รอจนเจ้าเดินหมากเทพออกมา เขาก็ถึงเวลาต้องจากไป”
ประตูไม้เรือนหลังปิดลง ร้านโกะกลับสู่ความเงียบอีกครั้ง
หลินหยานมองกระดานโกะ อดส่ายหน้าไม่ได้
วิญญาณโกะงั้นเหรอ
ถ้ามีนักหมากเก่งขนาดนั้นอาศัยอยู่ข้างในจริง ๆ ตัวเองคงไม่เรียนมาหกปีแล้วยังติดอยู่ที่แฮนดิแคปขาหนึ่งหรอก
ครืน!
เสียงฟ้าร้องระเบิดขึ้นอย่างฉับพลัน
สายฟ้าผ่าแหวกท้องฟ้ายามค่ำคืน หลอดไฟกะพริบสองครั้งแล้วดับสนิท
หลินหยานยื่นมือไปกันกระดานไว้โดยสัญชาตญาณ
ชั่วขณะที่ปลายนิ้วแตะกระดาน ความเย็นยะเยือกจับกระดูกพลันพุ่งเข้าสู่ร่างกาย
เส้นตารางสิบเก้าเส้นขวางตั้งสว่างขึ้นพร้อมกัน จุดแสงขาวดำนับไม่ถ้วนลอยขึ้นจากกระดาน
ฝั่งตรงข้ามกระดาน เงาร่างเลือนรางค่อย ๆ ปรากฏขึ้น
ไม่ใช่ผู้เฒ่าผู้มีรัศมีเซียน และไม่ใช่นักหมากโบราณผมยาวสยาย
นั่นคือชายหนุ่มอายุยี่สิบกว่า ผมสั้นสีดำ สวมแว่นตาบนดั้งจมูก มือยังกำของแบน ๆ ชิ้นหนึ่งที่เรืองแสงได้
ชายหนุ่มจ้องสิ่งนั้นเขม็ง ความคาดหวังบนใบหน้าค่อย ๆ กลายเป็นความไม่อยากเชื่อ
“ไม่ใช่น่า”
“ฉันเลเวล 11 ตัวละครสี่ดาว จิน”
“ทำไมมันไม่ทำดาเมจเลยสักนิดเลยล่ะ”
หลินหยานมองเขาตาค้าง
ชายหนุ่มใช้นิ้วจิ้มต่อเนื่องหลายที เสียงสูงขึ้นเรื่อย ๆ
“ค้างเหรอ”
“จินสี่ดาวของฉันนะ!”
หลินหยานลองเอ่ยปาก “รุ่นพี่ครับ”
ท่าทางของชายหนุ่มชะงักไป
เขาเงยหน้ามองหลินหยาน แล้วมองไปที่ปฏิทินบนผนัง
ปี 2003 เดือนมิถุนายน
“ที่นี่ที่ไหน”
“เมืองฟางหยวนครับ”
“ปีอะไร”
“ปี 2003 ครับ”
ชายหนุ่มก้มมองสิ่งของในมือ ไม่มีสัญญาณ เกมค้างอยู่ที่หน้าสรุปผล
อันดับที่แปด
สีแดงสดแสบตา
“เข้าใจแล้ว”
เขาเก็บของชิ้นนั้นเข้าไป
“ทะลุมิติ”
หลินหยานจ้องร่างโปร่งแสงของเขา “คุณไม่ใช่คนเหรอ”
“พูดจาแบบนี้ได้ยังไง”
ชายหนุ่มลองแตะกล่องหมาก นิ้วทะลุผ่านไปโดยไม่ติดขัดเลย
“ดูเหมือนจะไม่ใช่จริง ๆ แฮะ”
“งั้นคุณคือวิญญาณโกะเหรอ”
หลินหยานหายใจถี่ขึ้นเรื่อย ๆ
สิงอยู่ในกระดาน ยืมมือคน เล่นหมากที่ยังเล่นไม่จบต่อไป
แต่คนตรงหน้าคนนี้ไม่ว่าจะมองยังไงก็ไม่เหมือนยอดคนระดับผู้อาวุโสเลย
“คุณเล่นโกะเป็นไหมครับ” หลินหยานถาม
ชายหนุ่มมองเขาอยู่ไม่กี่วินาที แล้วจู่ ๆ ก็หัวเราะ
รอยยิ้มนั้นไม่ดุ แต่กลับทำให้หลินหยานรู้สึกว่า ตัวเองเหมือนเพิ่งถามปลาว่าว่ายน้ำเป็นไหม
“ขอแนะนำตัวหน่อย”
ชายหนุ่มกอดอก
“เคอ เจี่ย โปรเก้าดั้ง ราชาเก้าครองราชย์แห่งโกะโลก”
หลินหยานเงียบไปครู่หนึ่ง
“ราชาเก้าครองราชย์เหรอ”
“ใช่ เก้า”
เคอ เจี่ยพยักหน้า
“อย่านับผิดล่ะ”
หลินหยานมองไปที่นิตยสาร《โลกแห่งโกะ》บนผนัง
คนขึ้นปกฉบับนี้คือหยู เซี่ยว หย่า พาดหัวเขียนว่า “อันดับหนึ่งแห่งวงการหมากล้อมยุคปัจจุบัน”
“ผมไม่เคยได้ยินชื่อคุณเลย”
“ปกติแหละ”
เคอ เจี่ยชี้ไปที่ปฏิทิน
“พวกนายเพิ่งจะปี 2003 เอง”
“คุณมาจากอนาคตเหรอ”
“ประมาณนั้น”
“เป็นที่หนึ่งของโลกในอนาคตเหรอ”
เคอ เจี่ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ช่วงหนึ่งก็ใช่”
หลินหยานยังคงครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ
เคอ เจี่ยก็ขี้เกียจอธิบาย สายตากวาดไปทั่วกระดาน
“หมากดำตรงนี้เดินผิด”
เขาชี้ไปที่มุมขวาบน
นั่นคือจุดที่หลินหยานลังเลอยู่ครึ่งชั่วโมงเมื่อครู่พอดี
“โค้ชบอกว่าตรงนี้ควรเสริมจุดตัด”
“เสริมอะไรล่ะ ดันเข้าไปตรง ๆ เลย”
“หมากขาวตัด หมากดำก็ถูกแยกขาดน่ะสิ”
“ก็ให้มันตัด”
“หมากดำจะตาย”
“ตายก็ตายสิ”
เคอ เจี่ยพูดด้วยน้ำเสียงเป็นเรื่องธรรมดา
“แค่หมากไม่กี่เม็ด ไม่ใช่ญาติของนายสักหน่อย”
หลินหยานวางหมากตามตำแหน่งที่เขาบอก
หมากขาวตัด หมากดำตีกลับ ถ้าหมากขาวถอย หมากดำก็ฉวยโอกาสกดด้านนอก ถ้าหมากขาวฝืนกินมุม หมากดำก็ใช้หมากทิ้งปิดล้อมกลางกระดาน แล้วย้อนกลับไปโจมตีมังกรใหญ่ของหมากขาวทั้งตัว
สิบตา ยี่สิบตา สามสิบตา
หมากดำทิ้งหมากมุมขวาบนไปสิบสองเม็ด แต่กลับได้ความได้เปรียบเหนือกระดานทั้งหมด
มือของหลินหยานค้างอยู่กลางอากาศ
“หมากตานี้... คุณคิดนานแค่ไหนครับ”
“คิดเหรอ”
เคอ เจี่ยนึกย้อนดูครู่หนึ่ง
“แวบแรกที่เห็นมั้ง”
หลินหยานเงียบ
“เล่นอีกกระดาน นายได้หมากขาว ฉันได้หมากดำ”
“ผมแตะหมากไม่ได้”
“นายบอกมา เดี๋ยวฉันวางให้”
เคอ เจี่ยจู่ ๆ ก็ยื่นมือมาทางหลินหยาน
“ก็ไม่แน่เสมอไปหรอก”
ฝ่ามือของเขาทาบซ้อนกับมือขวาของหลินหยาน
ชั่วพริบตา ร้านโกะก็อันตรธานหายไป
ระหว่างฟ้าดิน เหลือเพียงกระดานโกะสิบเก้าเส้นที่แผ่ขยายไร้ขอบเขต
ความเปลี่ยนแปลงนับไม่ถ้วนคลี่ขยายพร้อมกัน หมากขาวดำเกิดดับดั่งกระแสน้ำ มังกรใหญ่ตัวหนึ่งถูกสังหาร อีกผืนหมากหนึ่งก็ถือโอกาสผงาดขึ้น
หมากกลุ่มหนึ่งเพิ่งเอาตัวรอดได้ แต่แพ้ชนะของทั้งกระดานกลับพลิกผันโดยสิ้นเชิงในอึดใจถัดมา
ความเปลี่ยนแปลงนับร้อยนับพันทะลักเข้าสู่สมองพร้อมกัน
หลินหยานทนได้เพียงหนึ่งวินาที เหงื่อเย็นก็ซึมออกมาที่หน้าผาก
“เห็นไหม”
เสียงของเคอ เจี่ยดังมาจากด้านหลัง
“นี่เป็นแค่ก้าวแรกเท่านั้น”
ภายใต้การนำทางของเคอ เจี่ย หมากดำเม็ดหนึ่งค่อย ๆ วางลง
แปะ!
หมากตกลงบนกระดาน กระดานโกะโบราณสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
อักษรสีทองเป็นแนวทยอยปรากฏตามรอยร้าวไหม้ดำ
【สัญญาวิญญาณโกะก่อตั้งแล้ว】
【วิญญาณโกะ: เคอ เจี่ย】
【พลังหมาก: ไม่อาจตัดสิน】
【ความยึดติด: หมากเทพ】
【เมื่อผู้ทำสัญญาเดินหมากเทพออกมา ความยึดติดของวิญญาณโกะจะสมบูรณ์ และกลับสู่โลกของตน】
หลินหยานมองประโยคสุดท้าย ในใจรู้สึกตึงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
“แค่ผมเดินหมากเทพออกมา คุณก็จะหายไปเหรอ”
เคอ เจี่ยดันแว่นขึ้น ไม่ได้ตอบ
“ใจเย็นเพื่อน อย่าเพิ่งคิดไกลขนาดนั้น”
“ด้วยฝีมือของนายตอนนี้ ยังอีกไกลกว่าจะส่งฉันไปได้”
เช้าวันรุ่งขึ้น ห้องหมากล้อมโรงเรียนมัธยมหมายเลข 13 เมืองฟางหยวน
ตารางการแข่งคัดตัวทีมโรงเรียนติดอยู่บนผนัง
รอบแรก
หลินหยาน พบกับชื่อกว่าง
“ชื่อกว่าง”
สมาชิกชมรมที่อยู่ข้าง ๆ อธิบาย “เพิ่งเข้าชมรมโกะ ได้ยินว่าแต่ก่อนไม่เคยเรียนโกะจริงจังเลย”
หลินหยานหันไปมองห้องหมากล้อม
เด็กหนุ่มในชุดนักเรียนคนหนึ่งนั่งอยู่หน้ากระดาน ปากพึมพำไม่หยุด เหมือนกำลังเถียงอะไรกับอากาศข้างตัว
เคอ เจี่ยที่อยู่ด้านหลังหลินหยานเดิมทีกำลังศึกษาว่าทำไมยุคนี้ถึงไม่มีไวไฟ แต่พอสายตากวาดผ่านเด็กหนุ่มคนนั้น ฝีเท้าก็ชะงักกะทันหัน
สายตาของเขาข้ามชื่อกว่างไป ตกลงบนเงาร่างที่มีเพียงวิญญาณโกะเท่านั้นที่มองเห็น
ชุดขาว ผมยาว หมวกโบราณ
นักหมากโบราณผู้นั้นก็เงยหน้าขึ้นช้า ๆ เช่นกัน
วิญญาณโกะสองตนผู้ข้ามกาลเวลา มองสบตากันครั้งแรกจากคนละฟากของห้องหมากล้อม
เคอ เจี่ยถอดแว่นมาเช็ด แล้วสวมกลับเข้าไปใหม่
“น่าสนใจ”
หลินหยานถามเสียงเบา “เป็นอะไรไปครับ”
เคอ เจี่ยมองฉู่หยิงที่อยู่ด้านหลังชื่อกว่าง มุมปากยกขึ้นทีละน้อย
“หลังเด็กคนนี้ ก็มีคนเล่นหมากยืนอยู่เหมือนกัน”