ซูหลี่และคนอื่นๆ ขึ้นเครื่องบินเวลา 10:30 น. ทั้งสามคนออกจากประตูโรงแรมตอนเก้าโมง
ตั้งใจไว้แล้วว่าคงไม่บอกใคร
แต่ใครจะรู้ พอออกจากลิฟต์ ก็เห็นสวีจื้ออี้และคนอื่นๆ นั่งอยู่ในล็อบบี้ของโรงแรม
“คุณยายซู นี่คุณจะแอบหนีไปเงียบๆ เลยเหรอ!”
ซูหลี่ถอนหายใจอย่างจนใจ “เมื่อวานไม่ได้ตกลงกันไว้แล้วเหรอ ว่าวันนี้ไม่ต้องมาส่งไง ทำไมมากันหมดเลย”
“ก็เมื่อวานได้รู้เวลาจากห่าวห่าว ก็เลยคิดว่ามาส่งหน่อยก็ดี”
“ใช่สิ ยังไงวันนี้พวกเราก็ไม่มีธุระอะไร”
เธอพูดขนาดนั้นแล้ว
ซูหลี่จะทำยังไงได้?
ก็ต้องยอมให้มาด้วยกัน
“คุณยายซู คุณต้องจำไว้นะว่าฉันอยู่ที่นครเซี่ยงไฮ้ ต้องมาเที่ยวหาฉันด้วยล่ะ”
สวีจื้ออี้จับมือซูหลี่ไว้ ร้องไห้น้ำตาเลอะเทอะ
ซูหลี่พยักหน้าอย่างจนใจ “ได้ๆๆ ฉันจะมาแน่นอน”
ถังเจียวที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็จนใจไปด้วย “ท่านยายทวด ถ้าแบบนั้นจริงๆ ไม่อย่างนั้นคุณไปกับพวกเราที่กรุงปักกิ่งด้วยเลยไหมคะ แม้บ้านจะยังไม่ได้ตกแต่ง แต่ก็อยู่ได้นะคะ”
เพียงแต่บ้านเก่าหลายจุดไม่ค่อยสะดวก เช่นห้องน้ำอะไรแบบนี้
แต่บ้านสามลานที่ไปดูครั้งที่แล้ว ตกแต่งเสร็จแล้ว เข้าไปอยู่ได้เลย
พวกเขาวางแผนกันไว้แล้วว่า กลับไปกรุงปักกิ่งรอบนี้ จะซื้อบ้านให้พี่ชายก่อน
ซื้อเสร็จแล้ว ค่อยมาเริ่มตกแต่งบ้านเก่า
ระหว่างที่ตกแต่งบ้านเก่า พวกเขาทั้งหมดจะไปอยู่ที่บ้านสามลานของพี่ชาย
“อีกสักพักฉันจะไปแน่นอน”
สวีจื้ออี้นึกถึงความยุ่งเหยิงของตระกูลกู้
ตอนนี้จะกล้าไปไหนได้เล่า
สวีห่าวเพิ่งจะหายดี เธอไม่กล้าทิ้งเขาไว้คนเดียวที่นครเซี่ยงไฮ้ ต้องเผชิญหน้ากับพวกเสือหมาป่าในตระกูลกู้
ถังเจียวยิ้มแล้วกอดแขนเธอไว้ “งั้นท่านยายทวดต้องมาให้ได้นะคะ ฉันรอคุณอยู่ที่กรุงปักกิ่ง!”