อาจจะราวๆ หกโมงเช้า "ไฟ" ในคุกใต้ดินก็สว่างขึ้น
แสงไฟสีอุ่น ความสว่างราวกับหลอดไฟยี่สิบวัตต์
ลุงโม้กำลังแจกอาหารทีละคน ไข่ต้มหนึ่งฟอง ขนมปังหนึ่งแผ่น แอปเปิลหนึ่งลูก ขนมหนึ่งชิ้น นมหนึ่งแก้ว ผักดองหนึ่งจาน
"สุขภาพดีขนาดนี้เลยเหรอ?"
"ถ้าเลี้ยงเราให้อ้วนเป็นหมู คุณลุงโม้คงต้องชดใช้จนหมดตัว" หนูกระต่ายเก็บสัมภาระเรียบร้อยแล้ว นางเดินเข้ามาจ้องหน้าแมนโบอีกครั้งเพื่อจำให้ขึ้นใจ
คุณลุงโม้ถือว่าให้หนูตุ่นครอบครัวหนึ่งมีทางรอด ตอนนั้นนางกำลังจะขายตัวเองให้กับชายโสดแก่วัยในเมืองด้วยเงินห้าเหรียญเงิน แต่ลุงโม้กลับบอกว่านางมีค่ามากกว่านั้น
หนูกระต่ายกำลังเคี้ยวเปลือกมะนาวเพื่อป้องกันกลิ่นปาก: "คุณลุงโม้ให้คุณช่วยขนกระเป๋าให้ฉัน ห้าเหรียญทองแดง"
"เธอยกเองไม่ได้เหรอ?"
"ฉันเหงื่อออกไม่ได้"
"..."
นี่มันการขูดรีดแรงงานเด็กชัดๆ! ให้ตายเถอะ ถ้าฉันพลาดเหรียญทองที่พ่อค้ารวยจะให้ไปล่ะก็แย่แน่!
ความฝันก็เป็นเพียงความฝัน สู้เงินห้าเหรียญทองแดงที่มั่นคงตรงหน้าไม่ได้ แมนโบเทน้ำร้อนราดขนมปังดำแล้วกลืนลงคออย่างรวดเร็ว รับเหรียญทองแดงห้าเหรียญแล้วลองยกกระเป๋า
กระเป๋าไม่ได้หนักอะไรเลย แค่ประมาณหนึ่งหรือสองจิน ข้างในมีเสื้อผ้าหนึ่งตัว ผ้าห่มหนึ่งผืน ระหว่างเดินผ่านรถเข็นของลุงโม้ แมนโบก็แอบหยิบแอปเปิลไปหนึ่งลูก
"แมนโบ"
ลุงโม้เรียกแมนโบไว้ทันที แมนโบยัดแอปเปิลใส่กระเป๋าทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
"มีอะไรเหรอ ลุงโม้?"
"เปลี่ยนเสื้อผ้าหน่อย ถ้าศาสนจักรรู้ว่าเธอใส่เสื้อของพวกเขาไปขโมยหรือขอทานละก็ เธออาจถูกเผาทั้งเป็นบนตะแลงแกงได้ เสื้อผ้าชุดนี้เก็บไว้ใส่ไปโบสถ์ในวันอาทิตย์เถอะ"
"อ๋า...เรื่องใหญ่ขนาดนั้นเลยเหรอ ขอบคุณลุงโม้มาก"
ลุงโม้โยนเสื้อผ้าผ้าฝ้ายผืนหนึ่งมาให้ จะเรียกว่าเสื้อผ้าก็ได้ แท้จริงคือกระสอบที่ตัดเพิ่มอีกสามรูให้สวมใส่ได้
"อึดอัดจัง..."
"จู้จี้จริงๆ! ไปได้แล้ว!"
แมนโบอดทนกับความไม่สบายตัวออกไป ทางตะวันตกของเมืองคืออาณาเขตของลุงโม้ บ้านของคุณท่านแจ็คอยู่ตรงข้ามถนน ห่างออกไปแค่หนึ่งลี้ ห้าเหรียญทองแดงนี้ได้มาง่ายๆ
"ฮึฮึ เสร็จไปหนึ่งในสี่แล้ว"
แมนโบเดินไปเรื่อยบนถนนใหญ่ เห็นใครแต่งตัวพอใช้ได้ก็เข้าไปขอทาน ตอนแรกยังอ้าปากไม่ค่อยออก พอลองไปสองสามครั้ง หน้าแมนโบก็หนาขึ้นมาเอง
น่าเสียดายที่ไม่มีใครให้เงินเลย ไม่มีก็พูดว่าน่าสงสารจริงๆ หรือไม่ก็ผลักเขาออกไปด้วยความรังเกียจ ที่ดีหน่อยก็จะแบ่งขนมปังให้ชิ้นหนึ่ง
"ให้ตายเถอะ ฉันยังน่าสงสารไม่พออีกเหรอ!" แมนโบกินอาหารกลางวันที่ขอมาแบบฝืดคอด้วยความไม่พอใจ ตรงหน้ามีขอทานแก่ๆ อีกคนหนึ่งนั่งร้องเพลงอยู่ข้างถนน
เจ้าของพรสวรรค์ของนักร้องเร่ร่อน ที่สามารถปลุกเร้าอารมณ์ของคนอื่นได้ ชามตรงหน้าเขามีเหรียญทองแดงอยู่หลายสิบเหรียญแล้ว
แมนโบพับถุงกระดาษใส่ขนมปังให้เป็นชามเล็กๆ แล้วย่องไปอยู่ข้างหลังนักร้องเร่ร่อนอย่างลับๆ เขาพยายามไปเกาะกระแสการขับร้องของคนอื่น
ครั้งนี้แมนโบขอได้สำเร็จสามเหรียญทองแดง
นักร้องขอทานก็ร้องเพลงจนเหนื่อย นั่งนับเงินอยู่ที่ขอบถนน ตอนนั้นเองเขาสังเกตเห็นแมนโบที่อยู่ใกล้ๆ กำลังพึมพำคำว่า "คุณลุงครับ ช่วยหน่อยเถอะ"
สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกลัวจนแทบจะล้นออกมา: "แกจะทำให้ฉันตายเหรอ! รีบเอาเงินที่แอบขอมาได้คืนไปเดี๋ยวนี้!"
พูดจบ ชายคนนั้นก็เหยียบถ้วยกระดาษแบน แล้วแย่งเหรียญทองแดงสามเหรียญจากมือแมนโบ
"อย่ามาแย่งสิ! พวกเราก็เป็นอาชีพเดียวกัน ต่างก็ไม่ขาดแค่นี้..." แมนโบสู้ไม่ได้เลย เหรียญทองแดงในมือถูกแย่งไปหมด เขากลิ้งไปมาบนพื้น เตะถ้วยขอทานแตก
"ไปให้พ้น! ไปให้พ้น! ไอ้หน้าด้าน!" ขอทานนักร้องไล่แมนโบเหมือนไล่หมู
"ขี้เหนียวชะมัด..."
แมนโบเก็บถ้วยกระดาษที่ถูกเหยียบแบน แล้วย้ายไปที่อื่น ขอทานนักร้องเก็บเหรียญทองแดงและถ้วยแตกอย่างรีบร้อนแล้วหนีไปที่อื่น เขาผิดกฎของวงการขอทานแล้ว
แมนโบเห็นขอทานเดินไปไกลแล้ว จึงยกเท้าขึ้นมาสองข้าง ซึ่งมีเหรียญทองแดงสี่เหรียญติดอยู่ นี่คือตอนที่เขาคว่ำถ้วยแล้วแอบหยิบเอาไว้: "ฮี่ฮี่ ได้มาเพิ่มหนึ่งเหรียญ ใครใช้ให้แกมารังแกฉัน"
แมนโบรู้สึกกระหายน้ำ จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าแอปเปิลที่แอบหยิบมานั้นยังอยู่ในกระเป๋าของหนูกระต่ายไม่ได้เอาออกมา
"โอ๊ย คราวนี้ขาดทุน แอปเปิลหนึ่งลูกตั้งสองเหรียญทองแดง..." แมนโบทำได้เพียงเดินไปที่บ่อน้ำข้างสวนสาธารณะแล้วก้มลงดื่มน้ำสองอึก
เลยเที่ยงมาแล้ว ถ้าจะขอทานก็ต้องไปที่ถนนการค้า ที่นี่แทบจะไม่มีคนเลย
แมนโบปัดฝุ่นตามตัว เก็บเหรียญทองแดงใส่ถ้วยกระดาษให้เรียบร้อย แล้วเดินไปที่ถนนการค้า
ขอทานบนถนนการค้ามีมากกว่า ขอทานวัยกลางคนที่เคยเห็นมาก่อนก็อยู่ที่นี่หมด มีคนหนึ่งโดนจับได้ว่าขโมยของแล้วกำลังถูกกดลงกับพื้นทุบตี
"จริงด้วย ขอทานปลอดภัยกว่า ในโลกที่มีเวทมนตร์ การเป็นขโมยมันโดนตีง่ายเกินไป" แมนโบหาที่สะอาดๆ ได้ที่หนึ่ง เพิ่งจะวางถ้วยลงก็ถูกขอทานคนอื่นไล่
"ตรงนี้มีคนจองแล้ว ไปที่อื่นไป ไปๆๆ..."
แมนโบเกาหัว ก็จริง ที่ดินดีๆ แบบนี้ต้องมีคนจองไว้แล้ว แต่ต่อจากนั้นไม่ว่าแมนโบจะไปที่ไหนก็ถูกไล่หมด มีแต่ที่ข้างห้องน้ำสาธารณะที่ไม่มีใครนั่ง
มองคนที่เดินเลี่ยงไป ขอทานตรงนั้นยังไงก็ต้องไม่ได้อะไรแน่ๆ
"นี่ฉันโดนนายทุนวางแผนเล่นงานเหรอ? พวกแกไม่รู้เหรอว่าฉันกับลุงโม้สนิทกันมาก!") แมนโบโกรธจนกระทืบเท้า ขอทานคนอื่นก็ทำเป็นไม่ได้ยิน
"ฮี่ๆๆๆ" เสียงหัวเราะแห้งๆ น่าเกลียดดังขึ้นข้างหลังแมนโบ แมนโบหันไปเห็นหยินซู่นั่งอยู่บนรถมังกร
"แกหัวเราะอะไร?"
"อย่าคิดจะขอทานให้พอค่าเล่าเรียนเลย" หยินซู่สั่งให้คนงานขนของขึ้นรถมังกร
"ไอ้แก่เฮยมันตั้งใจจะบีบให้แกเป็นขโมยต่างหาก มันบอกกับทุกคนในเมืองตะวันตกแล้ว ว่าคนแถบนี้จะไม่ให้ทานแกด้วยเหรียญทองแดงแม้แต่เหรียญเดียว" หยินซู่ดีดเหรียญทองแดงหนึ่งเหรียญ ออกมาหนึ่งเหรียญ ลงบนหน้าผากของแมนโบ
"ฉันให้อีกเหรียญหนึ่ง จะได้เป็นเลขกลมๆ"
"แกรู้ได้ยังไงว่าฉันมีเก้าเหรียญทองแดง?"
"ฮี่ๆๆๆ... นี่คือเวทมนตร์ของฉัน ใครรวย ใครจน ฉันมองแค่ป๊าบเดียวก็รู้" หยินซู่เห็นมังกรดินเริ่มส่งเสียงร้อง ถ้าใส่มากกว่านี้มันก็คงแบกไม่ไหวแล้ว
แมนโบหยิบเหรียญทองแดงบนหน้าผากลงมา ตัวเองโดนนายทุนวางแผนเล่นงานจริงๆ ด้วย! ไอ้แก่เฮยสี่ ไอ้ขี้แพ้!
จริงๆ แล้วลุงโม้อยากจะบอกแมนโบอยู่หรอก แต่แมนโบแอบขโมยแอปเปิลไปหนึ่งลูก ทำให้ลุงโม้ไม่ค่อยพอใจ แอปเปิลเหี่ยวๆ ลูกเดียวจะไม่ให้แกได้ยังไง?
รถมังกรเคลื่อนออกไปอย่างกึกก้อง แมนโบได้กินดินเข้าปากเต็มๆ เขาเดินหน้าแดงๆ ไปที่ขอบถนน พยายามสังเกตรอบๆ ว่ามีโอกาสอะไรบ้าง เหรียญทองแดงของตัวเองก็เก็บดีๆ ไว้ ถ้าหายไปละก็แย่
คนขายขนมปัง คนขายผลไม้ ผ้า เครื่องเทศ อาหารว่าง วัสดุก่อสร้าง ของวิเศษ...
ในที่สุด ป้าคนหนึ่งที่กำลังซื้อผักก็ทำเหรียญเงินหนึ่งเหรียญหล่นกลิ้งไปกลางถนน
ชั่วขณะนั้น ทั้งถนนดูเหมือนจะถูกแช่แข็ง ขอทานทุกคนจ้องไปที่เหรียญเงินเหรียญนั้น แสงสะท้อนของเหรียญเงินสาดเข้าสู่ดวงตาที่เต็มไปด้วยความโลภของพวกเขา
ปฏิกิริยาของแมนโบเร็วกว่าพวกแก่ๆ พวกนี้มาก เขาก้าวเท้ายาวๆ ออกไปก่อน ความฝันของแมนโบเป็นจริงแล้ว!
"อย่ามาแย่งกับฉัน!" ขอทานหนุ่มคนหนึ่งคว้าข้อเท้าแมนโบไว้ ใช้แมนโบเป็นเบาะรองแล้วพุ่งเข้าไปหาเหรียญเงิน ตอนที่เล็บของเขาจะแตะเหรียญเงินอีกหนึ่งเซนติเมตรเท่านั้น เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
"เวทขโมย!" ขโมยแก่ๆ คนหนึ่งยื่นมือทั้งสองข้างไปทางเหรียญเงิน เหรียญเงินลอยขึ้นไปในอากาศ แล้วพุ่งไปหาขโมยแก่อย่างรวดเร็ว
"หมาโถมเหยื่อ!" ขอทานหน้าตาขี้เหร่ที่อยู่ข้างๆ ขโมยแก่ เตะเข้าที่หน้าขโมยแก่จนสะดุด ทำให้เวทมนตร์ของเขาขาดตอน แล้วอ้าปากกว้างจะกลืนเหรียญเงินเข้าปาก
ตอนที่ลิ้นของขอทานขี้เหร่กำลังลิ้มรสความคาวโลหะของเหรียญเงิน เขาก็รู้สึกได้ถึงความเย็นวาบที่ข้างหลัง และความเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่ก้น
"กบร๊ากกกกก!"
"กินท่า ทะลุกลาง!" ขอทานนักร้องที่เพิ่งแสดงอยู่เมื่อกี้มาถึงที่เกิดเหตุในที่สุด ไม้ตาย ทะลุกลาง ทำให้ขอทานขี้เหร่พ่นเหรียญเงินในปากออกไปสูงลิบ
เหรียญเงินในอากาศหมุนไปพร้อมกับน้ำลายของขอทานขี้เหร่ ขอทานทุกคนบนพื้นพยายามดิ้นรนอย่างน่าเวทนา
มีเพียงแมนโบที่ปีนขึ้นไปบนตัวขอทานเหล่านั้นแล้วกระโดดสูง ในเวลานี้คงไม่มีใครรังเกียจน้ำลายของขอทานว่าสกปรก นี่มันเหรียญเงินนี่นา!
"ให้ตาย!"
"อย่านะ!"
"นั่นมันของฉัน!"
"ปล่อยมัน!"
บรรดาขอทานร้องโหยหวน เหรียญเงินนี้จะถูกเด็กนี่เอาไปแล้ว กฎของวงการขอทานมีอยู่ว่า เงินที่ตกพื้น ใครเห็นก็ได้ เงินที่ถึงมือแล้ว ห้ามแย่ง
เป็นของฉันแล้ว!
แมนโบคิดในใจ
"ชำระล้าง"
"สลาย"
ลมแรงพัดพาแมนโบและเหล่าขอทานให้กระเด็นออกจากกัน เหรียญเงินกลับมาเงางามแล้วตกลงไปในมือใหญ่คู่หนึ่ง เหล่าขอทานเงยหน้าขึ้นมองเห็นคุณพ่อจากโบสถ์
"แกทำอะไร! เหรียญเงินนั่นกำลังจะถึงมือฉันแล้ว!" แมนโบลุกขึ้นอย่างโกรธจัด คุณพ่อคนนี้เริ่มทำเรื่องไม่ดีอีกแล้ว
"แต่มันยังไม่ถึงมือแกไม่ใช่เหรอ?" คุณพ่อตบไหล่ป้าที่กำลังตั้งใจเลือกผักอยู่ แล้วยื่นเงินให้เธอ
ป้ารีบตรวจดูกระเป๋าเงิน แล้วเห็นเหล่าขอทานที่อยู่ข้างหลังกำลังวุ่นวายกัน ก็ขอบคุณคุณพ่ออย่างล้นหลาม
"ให้ตายเถอะ! ไอ้แก่นี่มันเห็นฉันไม่ได้เรื่องดีๆ เลยสักวัน! รอให้ฉันโตก่อน ฉันจะรีดเอ็นแก ทากหนังแก!" แมนโบสาปแช่งไปพร้อมกับเดินจากไป
วันนี้ซวยจริงๆ