ท่ามกลางกระแสทรายที่แสนจะหอบหายใจ เจี่ยนฉางเซิงพยายามสู้ฝ่ามือสุดชีวิต
ความมืดไร้ที่สิ้นสุดคลุมไปรอบด้าน ไม่ว่าจะมองไปทิศไหนก็เต็มไปด้วยดินและกระแสทรายไร้ปลาย มันพันรัดร่างของเจี่ยนฉางเซิงเหมือนสิ่งมีชีวิต ลากดึงให้เขาเคลื่อนที่ไป…… ความรู้สึกนี้ช่างวิปลาศนัก ราวกับถูกเคลื่อนย้ายไปตามลำไส้ที่กำลังบีบตัวอยู่
กระบวนการนี้ดำเนินไปราวยี่สิบกว่าวินาที เจี่ยนฉางเซิงในที่สุดก็ถูก "ขับถ่าย" ออกมาจากใต้ผืนดิน เกลื่อนกล่นอยู่กลางอากาศครู่หนึ่ง ก่อนจะกระแทกพื้นลงอย่างหนักหน่วง
"โคตรน่ารังเกียจ…… เมื่อกี้นั่นมันอะไรวะเนี่ย" เจี่ยนฉางเซิงรู้สึกถึงน้ำย่อยในท้องที่กำลังคุกรุ่น สีหน้าเต็มไปด้วยความขยะแขยง
"อย่าเพิ่งไปเพ้อถึงมัน ต้องรีบออกจากที่นี่เดี๋ยวนี้"
"พี่โพดำ 9เหรอ?"
ยังไม่ทันที่เจี่ยนฉางเซิงจะได้สติ โพดำ 9ก็คว้าตัวเขาไว้แล้วพากันวิ่งหนีไปยังที่ไกลอย่างรวดเร็ว
เจี่ยนฉางเซิงยังไม่ทันเข้าใจสถานการณ์ ก็พบว่าตัวเองมาอยู่ห่างออกไปหลายช่วงตึกแล้ว เขาราวกับนึกอะไรขึ้นได้ จึงเปิดปากด้วยสีหน้าแปลกประหลาด "พี่ครับ…… งั้น นายก็โดนคนตามล่าอยู่เหมือนกันใช่ไหม"
"……" โพดำ 9เหลือกมองเขาหนึ่งครั้ง "นี่ไม่ใช่ชะตากรรมของสมาชิกสมาคมสนธยาอย่างพวกเราหรอกเหรอ"
เจี่ยนฉางเซิงพูดตอบไม่ถูกสักคำ
หลังทั้งสองจากไปได้ไม่กี่นาที
เงาที่หลงเหลือสองสายพุ่งตัดผ่านท้องฟ้า ร่วงลงมาอย่างมั่นคง ณ จุดที่โพดำ 9ทิ้งอักษร "ดิน" เอาไว้เมื่อครู่