สิงโตตื่น วิถีเทพละคร ไม่ได้มาจากแดนใด ๆ ทั้งนั้น มาหาสุสานโบราณแห่งวิถีงิ้วเองโดยไม่มีใครเรียก… ซุนปู้เหมียนคนนี้ ช่างลึกลับเหลือเกินจริง ๆ
โชคดีที่ผู้บริหารระดับสูงของสมาคมสนธยาก็คือรุ่นพี่รุ่นน้องของเฉินหลิง แค่เขียนจดหมายกลับไปถาม ก็น่าจะได้คำตอบ
“ช่างมันสิว่ามาจากไหน ฉันแค่เห็นหน้ามันไม่ค่อยจะสบอารมณ์!” เจี่ยนฉางเซิงขบถังหูลู่อย่างแรง ราวกับสิ่งที่กำลังเคี้ยวไม่ใช่น้ำตาลนุ่ม ๆ แต่เป็นศีรษะของซุนปู้เหมียน “มันก็จะไปชิง[ตำแหน่งดาวสู่ฟ้า]ใช่ไหมล่ะ... เดี๋ยวฉันจะหาเรื่องคิดบัญชีกับมันให้จุใจ”
พอพูดถึง[ตำแหน่งดาวสู่ฟ้า] โพดำ 9 ก็หยิบกระดาษสองแผ่นออกจากกระเป๋า ส่งให้ทั้งสองคน
“อ่า นี่ กรอกหน่อยดิ”
“นี่อะไร?”
“ใบสมัคร เพิ่งแวะมาแล้วหยิบมาตามทาง... พอกรอกเสร็จก็ส่งเข้าไปตรง ๆ เลย วันนี้น่าจะปิดรับแล้ว”
เจี่ยนฉางเซิงรับใบสมัครมา กวาดสายตาดูเนื้อหาข้างบน กำลังจะลงมือเขียน ก็ทำท่าเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ แอบแอบเหลือบมองเฉินหลิงข้าง ๆ อย่างใจคอไม่ดี...
“นั่นแหละ... โพแดง”
“ว่าไง?”
“นายจะเข้าร่วมไหม?”
เฉินหลิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า “เข้าร่วม มีอะไรหรือ?”
ตามตรงแล้ว เฉินหลิงสนใจ[ตำแหน่งดาวสู่ฟ้า]นี้บ้าง แต่ก็ไม่เท่าไร... ยังไงเขาก็ไม่ได้ขาดเงิน ตำแหน่งฐานะก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญ ส่วนใจกลางของสุสานโบราณแห่งวิถีงิ้วเขาก็เคยไปมาแล้ว และไม่เชื่อว่าคนอื่นจะมีฝีมือลึกเข้าไปกว่านั้น สิ่งที่ดึงดูดใจเขาจริง ๆ ก็คือของพิเศษอย่างภาพเกอร์นิกาที่ซ่อนรากฐานวิถีของวิถีเทพเอาไว้ และมุมหนึ่งของชะตากรรมมนุษย์