กร๊าก—
เมื่อศาลพิพากษาฉีกม่าน[ชั่วยามดอกอู]จากภายนอกจนปริหนึ่ง รอยแตกได้คืบคลานไปทั่วความว่างเปล่า แดนอำนาจนี้เหมือนก้อนน้ำแข็งถูกค้อนฟาดจนแตกมุม จุดพังทลายเริ่มลุกลามจากขอบเข้าสู่ส่วนกลาง
รอยแตกหนึ่งไหลผ่านไปข้าง ๆ ชายหนุ่มผู้เป็นทายาทสำนัก ร่างที่เชื่องช้าราวกับถูกแช่แข็งก็พลันฟื้นคลื่นชีวิตขึ้นมาบ้าง เริ่มสั่นสะเทือนไม่หยุดเพื่อหลุดพ้นจากการควบคุมของแดนอำนาจ
เมื่อดวงตาที่แดงช้ำด้วยเส้นเลือดหดเกร็งลงอย่างกะทันหัน พลังจิตกว้างใหญ่ดังมหาสมุทรก็บดขยี้แดนอำนาจรอบกายจนแตกกระจาย ปลดปล่อยเขาจากการจองจำของเวลา กลับลงสู่พื้นอย่างมั่นคง!
ชายหนุ่มผู้เป็นทายาทสำนักถอนหายใจยาว
เห็นฉากนี้ ใบหน้าของนักฆ่ากลับมืดมนสุดขีด!
ควันบุหรี่จาง ๆ ลอยออกจากปากกระบอกปืน แขนเปล่าเปลือยข้างหนึ่งโบกสะบัดในสายลม… เฉินหลิงก้าวเท้าลงบนอากาศทีละก้าว แล้วเดินย้อนกลับเข้าไปท่ามกลางซากปรักหักพังบนชั้นสองของภัตตาคาร
"…เป็นแกนี่เอง?" นักฆ่ามองดูใบหน้าของเฉินหลิงแล้วหรี่ตาลงเล็กน้อย
นักฆ่ามีความทรงจำเกี่ยวกับเฉินหลิงอยู่บ้าง ก็ใครจะกล้านักที่เห็นเขาฆ่าคนเสร็จแล้วยังนั่งกินปูยักษ์อย่างราบรื่นที่โต๊ะ… แต่เขาคิดว่าอีกฝ่ายคงหนีไปแล้ว ไม่คิดว่าจะกลับมาอีกจังหวะนี้
"มาช่วยเขาเหรอ?"
นักฆ่าเดาความตั้งใจของเฉินหลิง สังหารณ์ฆาตก็คำรามล็อกเป้าเฉินหลิงทันที
ช่วงเวลาเดียวกันนั้น ชายหนุ่มผู้เป็นทายาทสำนักที่ได้โอกาสกลับมาเคลื่อนไหวได้อีกครั้งก็หันมามองด้านนี้… สายตาที่จ้องเฉินหลิงเต็มไปด้วยความงงงวย เพราะเขาไม่รู้จักอีกฝ่ายเลยสักนิด ทำไมถึงลงมือกะทันหัน ดึงเขาออกจากแดนอำนาจของนักฆ่า?