“รับทราบ” เฉินหลิงตอบกลับอย่างสงบ
“แต่คุณผู้อำนวยการครับ เมื่อกี้หลินเยี่ยนนั่นลอบโจมตีผม ทำให้ผมบาดเจ็บนิดหน่อย……ผมกลัวว่าถึงตอนนั้นจะเกิดเรื่องไม่คาดฝัน ขอให้ส่งคนมาอีกคนไปด้วยกันได้ไหมครับ?”
เฉินหลิงหยุดคิดชั่วครู่ แล้วปรับความถี่และเสียงของวิทยุสื่อสาร ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงของผู้อำนวยการว่า
“เจ็บตัวเหรอ? จะออกมารักษาตัวก่อนไหม?”
“ไม่เป็นไรครับ แค่บาดแผลเล็กน้อย”
แสงออโรร่าในดวงตาของเฉินหลิงสั่นไหวเบา ๆ
ขณะนี้ระบบสื่อสารของเหล่ากรรมการถูกเฉินหลิงบุกรุกจนราบคาบ และระบบสื่อสารนี้แบ่งออกได้เป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งคือพวกกรรมการที่คุมพื้นที่อยู่ภายในเขตเก่า อีกส่วนคือกองจัดงานที่อยู่นอกเขตเก่า
กรรมการจะสรุปสารสนเทศภายในเขตเก่าอย่างกระชับ แล้วส่งต่อผ่านวิทยุสื่อสารถึงกองจัดงานแบบเรียลไทม์ ส่วนกองจัดงานก็ทำหน้าที่รวบรวมจัดระเบียบ และคุมการเคลื่อนไหวของทีมกู้ภัย……
และตอนนี้ ระหว่างสองส่วนนี้ มีเฉินหลิงแทรกอยู่ตรงกลาง
เขาเปรียบเสมือนสถานีกลาง การสื่อสารใด ๆ จากเขตเก่าที่จะส่งออกไปข้างนอก ต้องผ่านเขาทั้งหมด และคำสั่งของฝ่ายจัดงานที่จะส่งเข้ามาในเขตเก่า ก็ต้องผ่านเขาเช่นกัน……มีเพียงข้อมูลที่เขายืนยันแล้วว่าไร้ภัยคุกคามเท่านั้นที่ถูกส่งต่ออย่างถูกต้อง นอกนั้นจะถูกสกัดกั้นหรือแก้ไขทิ้ง
เฉินหลิงในตอนนี้ พูดได้ว่าปกครองทุกสายสื่อสารไว้ในมือเดียว!
เฉินหลิงใช้เครือข่ายสื่อสารสำรวจตำแหน่งของเหล่ากรรมการในสนามตอนนี้ สุ่มเลือกคนที่อยู่ใกล้ตัวเขาคนหนึ่ง แล้วเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงผู้อำนวยการ