บนถนนอ้างว้างไร้ผู้คน ฆาตกรก้มศีรษะต่ำ เดินเงียบ ๆ ไปเรื่อย ๆ
เขาไม่หันกลับไปมองปิศาจหนุ่มสาวทั้งสองคนนั้น และก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายจะไม่ตามมาเอง ตอนนี้ใจของเขาซับซ้อนยิ่ง... เฉินหลิง เจี่ยนฉางเซิง และซุนปู้เหมียน ความ "บาดเจ็บ" ต่อเนื่องที่พวกเขาทำให้ คงต้องฆ่าผู้เข้าร่วมธรรมดาสักสิบกว่าคน ถึงจะฟื้นความมั่นใจได้สักหน่อย
ระหว่างที่เขากำลังพยายามรื้อความทรงจำเรื่องการฝึกตนอย่างยากลำบากช่วงก่อน ทบทวนว่าตัวเองเฉื่อยชาตรงไหนหรือเปล่า ร่างหนึ่งในฉลองชั้นเรืองแสงสีเรืองรองก็เดินมาจากตรงข้ามอย่างไม่รีบร้อน
เป็นกรรมการที่อกเสื้อเขียนเลข "06" เขาเพียงแค่แลบตามองฆาตกรเบื้องต้น แล้วก็ถอนสายตา เดินตรงไปข้างหน้า
ฆาตกรเองก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไรพิเศษ เดินไปเรื่อยของตัวเอง...
ทั้งสองสวนกันผ่านไปอย่างเงียบสงบ
...
ในเวลาเดียวกัน
"ฮึ่ม..."
เจี่ยนฉางเซิงที่เหนื่อยล้าจนสิ้นสุภาพ นั่งลงช้า ๆ ริมถนน แล้วคลายใจหายใจยาวอย่างโล่งอก
"ไงบอกแล้วไง ฉันช่วยชีวิตนายไว้ ถือว่าเราคุ้มกันแล้วนะ?" ซุนปู้เหมียนก้มตัวลง มองตาเจี่ยนฉางเซิงแล้วยิ้ม
"นาย..."
เจี่ยนฉางเซิงแม้โทสะจะคลายลงไปมากแล้วจริง แต่เห็นใบหน้ายิ้มแฉ่งนั่นปุ๊บ ก็อดอยากต่อยเข้าหนึ่งหมัดไม่ได้... อาจเพราะรอยยิ้มของเพื่อนนี่มันแสบไส้เกินไป เจี่ยนฉางเซิงรู้สึกว่าตัวเองใจเย็นลงยากเหลือเกิน
"ใครบอกว่าคุ้มกับฉัน?" เจี่ยนฉางเซิงกัดฟันเอ่ย "คราวนี้ที่นายช่วยฉัน มันแค่หักล้างเรื่องที่คราวก่อนนายทำให้ฉันเกือบตายในมือนักรบเจี๋ยวหลง... แต่เรื่องที่เตะฉันในแดนเทาน่ะ ยังไม่ได้คิดเลย!"