ท่ามกลางสายตาผู้คนนับไม่ถ้วน
เฉินหลิงฝ่าอัฒจันทร์ผู้ชมมุดหัวตรงมายังใต้เวที
ขณะนี้ถึงแม้เขาจะได้ใบหน้าของตัวเองคืนมาแล้ว แต่ร่างกายก็ยังคงเป็นเงาของผู้ชม เขาขมวดคิ้วแน่นมองไปยังบนเวที ก้าวเท้าลองเหยียบขึ้นไป...
ตึม——
กำแพงไร้รูปลักษณ์ดูเหมือนจะแยกระหว่างเขากับเวทีออกจากกัน ชนเขาจนกระเด็นกลับไปทันที
"ข้า... เรากลายเป็นผู้ชมไปแล้วสินะ..." สีหน้าของเฉินหลิงซับซ้อนจนบรรยายไม่ถูก "นึกไม่ถึงว่าสักวัน กำแพงนี้จะมาขวางตัวเราเอง..."
ตอนที่เฉินหลิงอยู่บนเวที ผนังด้านที่สี่คือเครื่องมือกันผู้ชมเข้าแทรกแซงการแสดง และเป็นหลักประกันความปลอดภัยของเฉินหลิงด้วย... แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่ากำแพงนี้จะมาขวางทางตัวเองสักวัน ทำให้เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการแสดงไม่ได้
วินาทีที่ผนังด้านที่สี่สะท้อนเขากลับ "เฉินหลิง" บนเวทีก็เหมือนจะรับรู้อะไรบางอย่าง ตื่นขึ้นจากการแสดงอย่างกะทันหัน
สายตาเขาหล่นลงมายังใต้เวที เมื่อเห็นเฉินหลิง ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ!
"เป็นแก?!"
"เป็นไปได้ยังไง... แกกลายเป็น 'ผู้ชม' ไปแล้วนะ ทำไมยังมีจิตสำนึกของตัวเองได้?!"
เฉินหลิงจ้องมองเขาอย่างเยือกเย็น ยื่นมือออกไปยังเวทีอีกครั้ง พลางเอ่ยช้า ๆ
"คืนเวทีของฉัน... มา!"
"ฝันไปเถอะ"
ตึม——!
ฝ่ามือของเฉินหลิงถูกสะท้อนกลับอีกครั้ง
เห็นภาพนี้ "เฉินหลิง" บนเวทีหัวเราะเยาะ "บนเวทีหนึ่งมีตัวเอกได้แค่คนเดียว... ตราบใดที่ฉันยังยืนอยู่ตรงนี้ ตราบใดที่กำแพงนี้ยังคงอยู่ แกก็จะเป็นได้แค่ผู้ชมของฉันตลอดไป!"