“อ๋อ…… งั้นจะกลับกี่โมง”
“บ่ายแหละ กลับมากินข้าวเย็น”
“ได้”
พูดจบ เฉินหลิงในเสื้อคลุมฝ้ายก็จ้องมองเฉินเยียนอย่างลึกซึ้งอีกครั้ง ก่อนหันตัวผลักประตูออกไป
ประตูไม้เก่าแก่ส่งเสียงหวีดหวิว เมื่อเฉินหลิงในเสื้อคลุมฝ้ายเดินผ่านกระจกเงาใบเล็กบนผนัง เขาก็ชะงักฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว……เฉินหลิงสบตากับเฉินหลิงในเสื้อคลุมฝ้ายในกระจก เห็นใบหน้าอ่อนล้าซีดขาวนั้น หัวใจของเขาก็อึดอัดปนกันมากมาย
ในระยะใกล้แค่นี้ เฉินหลิงมองเห็นรายละเอียดทุกอย่างบนใบหน้านั้นชัดเจน……เป็นใบหน้าที่หม่นหมอง ดูเหมือนแผ่รังสีความเจ็บป่วยและทุกข์ทรมานออกมาจากภายใน เฉินหลิงไม่เชี่ยวชาญการอ่านหน้า แต่เชื่อว่าใครก็ตามที่เห็นใบหน้านี้ ต้องมองออกว่าชีวิตของเจ้าของใบหน้ากำลังจะถึงทางตัน นี่คือใบหน้าของคนที่กำลังจะตาย
โรคหัวใจพิการแต่กำเนิด……มันทรมานคนได้ถึงขั้นนี้เลยเหรอ
เฉินหลิงแห่งเขตสามที่มองเห็นร่างของตัวเองในตอนนี้ สายตาก็แทบไม่อาจหยุดนิ่ง แต่หลังจากเงียบไปนาน ในดวงตาก็ยังผุดขึ้นมาซึ่งความมุ่งมั่น
เขากระชับเสื้อคลุมฝ้ายเก่าๆ ให้แน่น ก้าวออกจากประตูบ้าน เกล็ดหิมะปลายๆ ปะปนกับลมหนาวพัดปะทะใบหน้า ทำให้ใบหน้าซีดขาวนั้นแดงก่ำจากความเย็นทันที……
ตอนนี้เวลาราวห้าโมง ฟ้ายังไม่สาง ใต้ท้องฟ้ามืดสนิท เด็กหนุ่มยืนอยู่ท่ามกลางลมหิมะตามลำพัง ลมหายใจแทบแข็งเป็นหมอกขาว
เขาสูดลมหายใจลึกๆ แล้วก้มหน้าเดินไปตามถนน รอยเท้าทอดยาวไปจนสุดปลายถนน……
ซ่า——ซ่า……
ยังไม่ทันที่เขาจะเดินได้ไกลนัก เสียงขับร้องงิ้วอันไพเราะก็ดังแว่วมาจากบ้านหลังเบื้องหลัง ก้องกังวานอยู่ท่ามกลางหิมะปลายๆ ท่ามืดมน