“หอคอยทงเทียนสินะ……” เฉินหลิงพึมพำกับตัวเอง
“งั้นที่นั่นก็คือฐานที่มั่นของพวกฟู่เซิงฮุ่ยสินะ”
“เข้าใจได้อย่างนั้น แต่หอทงเทียนใช้เพื่องานวิจัยเท่านั้น พวก ‘ช่างฝีมือ’ ก็ไม่เก่งเรื่องการต่อสู้……แน่นอน ยกเว้นพวกคลั่งรุ่นเลข 9 บางคน” โพดำ 9 พูดเสริมด้วยสีหน้าประหลาดราวกับนึกอะไรขึ้นได้ “โดยรวมแล้ว หอทงเทียนจะไม่เข้าไปแทรกแซงการดำเนินไปของแดนเทียนชู……แดนเทียนชูมี ‘ระเบียบ’ ของตัวเอง”
โพดำ 9 เน้นคำว่า “ระเบียบ” หนักหน่วง ราวกับจะสื่ออะไรบางอย่างแอบแฝง
“ได้แล้วได้แล้ว คุยกับเขามากมายไปทำไม เขาจะไประเบิดหอทงเทียนทิ้งก็ไม่ได้” เจี่ยนฉางเซิงโบกมือไปเฉย ๆ “ไปกินข้าวกันดีกว่า วิ่งวุ่นอยู่ในแดนเทามาตั้งหลายวัน ฉันจะอดตายอยู่แล้ว”
โพดำ 9 ไม่มีความเห็นขัดอยู่แล้ว “ไปร้านเดิมเหรอ?”
“ใช่! ร้านเดิม!”
“ร้านนั้นแพงหน่อยนะ……เงินเดือนของฉันเดือนนี้จะหมดอยู่แล้ว”
“กลัวอะไร ที่นี่มี ‘พี่วางใจ’ ที่รวยไม่มีที่สิ้นสุด”
เฉินหลิง: ???
เฉินหลิงอยากคว้าปืนมายิงหัวเจี่ยนฉางเซิงสักนัด เพราะคนนี้ก็มี[ชุดเลือด]เหมือนกัน คงไม่ง่ายนักที่จะตาย……แต่พอนึกได้ว่าอีกฝ่ายกลั่นแกล้งแบกตัวเองมาตั้งนาน ความมีเหตุผลกับความเมตตาก็หยุดเขาเอาไว้
“……ไม่เป็นไร มื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง” เฉินหลิงเปิดปากอย่างใจเย็น “ร้านอาหารที่พวกนายพูดถึง อยู่ที่ไหน?”
“ไม่ต้องรีบ”
โพดำ 9 ชำเลืองมองนาฬิกาขนาดใหญ่ที่หัวมุมถนน “มันกำลังจะมาถึงแล้ว”