นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินหลิงได้เห็นการรำสิงโตด้วยตาตัวเอง
หัวสิงโตอันประณีตที่สานกันระหว่างสีแดงกับสีทอง ส่ายไหวเบา ๆ ในสายลม ขนที่เหมือนของจริงจนไม่มีที่ติกระทบกันเป็นคลื่นซ้อน ๆ ลำตัวสิงโตที่ดูเหมือนผ้าคลุมพลิ้วไหวอย่างคล่องแคล่วเหนือหลังคาขบวนรถไฟ ดึงดูดสายตาคนเดินผ่านไปทั้งถนน
ร่างนั้นพุ่งจากทางเท้าขึ้นไปเกาะบนเสาไฟฟ้าสูงตระหง่าน แล้วลอยลงอย่างเบาหวิวบนหัวรถไฟที่พุ่งผ่านไป ก่อนจะตวัดเป็นวงโค้งยาว ร่อนลงมานิ่ง ๆ ยังยอดสัญญาณไฟจราจร...
มันนั่งกลางอากาศราวกับสิงโตตัวจริง ส่ายหัวไปมา ดวงตาที่เต็มไปด้วยวงแหวนกะพริบรวดสองครั้งอย่างคล่องแคล่ว แล้วกลับหลังหมุนตัวกระโดดข้ามไปอีกฝั่งถนน ใช้เท้าเหยียบผนังสองจังหวะราวกับต้นไม้เลื้อยก่อนพุ่งทะยานกลางอากาศ!
สิงโตตื่นที่มีชีวิตชีวาบินผ่านหน้าต่างไป ในชั่วขณะนั้น ดวงตาคู่นั้นก็สบกับดวงตาของเฉินหลิงที่นั่งอยู่ริมหน้าต่าง...
ดวงตาของเฉินหลิงบีบแคบลงเล็กน้อย
สิงโตตื่นผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ตามมาด้วยเสียงโห่ร้องและเสียงปรบมือ
"เท่มาก! นี่เป็นการแสดงอะไรหรอ?"
"ไม่รู้สิ... ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย สิงโตนั่นของจริงหรือเปล่า?"
"มนุษย์แน่นอน ฉันเห็นเค้าสวมชุดกับหัวสวมอยู่ริมถนนเลย นี่ดูสิ ตรงนั้นยังเอาป้ายมาปักไว้อีก มีถ้วยเปล่าด้วย"
"เขียนว่าอะไรนะ... [ชีวิตไม่ง่าย สิงโตขาฝีมือ ร่วมสนับสนุนค่ากลางวัน ร่วมเป็นกำลังใจให้ความฝัน]..."