กึกก้อง—กึกก้อง—
ภายในสถานีของแดนเทียนชู พนักงานที่รับผิดชอบการกวาดล้างชานชาลาได้ยินเสียงหวูดรถไฟดังแว่วมาจากระยะไกล จึงเงยหน้ามองขึ้นไปอย่างงงงวย
ควันหนาม้วนตัวพวยพุ่งขึ้นสู่เมฆจากปลายรางรถไฟ รถไฟของแดนหนึ่งขบวนค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาจากแสงไกล เมื่อสัญญาณไฟเปลี่ยน พนักงานต้อนรับในสถานีต่างก็กลับเข้าประจำตำแหน่งของตนเองทีละคน เตรียมรับขบวนรถเข้าชานชาลา
“เกิดอะไรขึ้นเหรอ? นี่เป็นขบวนที่สี่ที่เข้าสถานีในวันนี้แล้วใช่ไหม?” คนกวาดล้างถามขึ้นอย่างฉงน “หลายวันก่อน ไม่ใช่แทบไม่มีขบวนไหนผ่านเลยเหรอ? ทำไมวันนี้เพิ่มขึ้นพร้อมกันละเยอะแบบนี้?”
“ไม่รู้เหมือนกัน… น่าจะฝ่ายบนมีอะไรจัดการอยู่มั้ง? ไม่งั้นไม่มีทางเพิ่มขบวนกะทันหันขนาดนี้” พนักงานต้อนรับข้าง ๆ ก็งงเป็นไข่ดาวเช่นกัน
“ช่างมันเถอะ ยังไงก็ตาม เราแค่ทำตามคำสั่งจากด้านบน จัดการให้ขบวนเข้าชานชาลาก็พอ”
ท่ามกลางสายตางงงวยของพนักงานมากมาย รถไฟของแดนก็ค่อย ๆ จอดลงข้างชานชาลา… พร้อมเสียงประตูเปิดที่ดังแกร๊กแกร็ก ร่างหนึ่งต่อหนึ่งก้าวออกจากตู้โดยสาร กลุ่มคนแน่นขนัดแทบเต็มทั้งชานชาลา!
“เยอะแบบนี้เลยเหรอ?? ตู้โดยสารแทบเต็มทุกที่นั่น?”
“ไม่ใช่แค่นั้น… รู้สึกว่ายังมีหลายคนที่ยืนกันมาเลยนะ?”
“รถไฟของแดน ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มีตั๋วยืนล่ะ?”
“ว่าแต่ ขบวนก่อนก็คนเยอะขนาดนี้… แล้วขบวนนี้มาจากไหนอีก?”
“เหมือนจะเป็นแดนหนานไห่นะ”