ริมฝีปากแห้งแตกร้าวของชายชราสั่นเครือขณะอ้าออก หางตาที่ดูเหมือนจะแห้งผากมานานกลับชุ่มชื้นขึ้นอีกครั้ง...คำพูดเพียงเจ็ดคำนั้น เปรียบดังใบดาบที่ทะลุกาลสามร้อยปี แทงลึกเข้าไปยังจุดที่อ่อนโยนที่สุดในหัวใจของเขา
วินาทีนั้นเอง ความเหนื่อยล้า ความเจ็บปวด และความอัดอั้นทั้งหมดที่ถูกกดข่มไว้ในส่วนลึกของจิตใจ...ก็พวนพุ่งออกมาราวกับห้ามไม่ได้ หนืดแน่นเป็นหยดน้ำตาขุ่นข้น ไหลผ่านแก้ม โปรยระยิบระยับลงสู่ผืนแผ่นดินรกร้าง
ไม่มีใครรู้ว่าสามร้อยปีที่ผ่านมาเขาเอาตัวรอดมาได้อย่างไร
เขาแบกภาระในการปกป้องแดนโลกมนุษย์ ทนทรมานกับเครื่องจักรที่แตกหักซึ่งทะลุกายเนื้อ อดทนต่อความเหงาที่คนธรรมดารับไม่ได้ และต่อสู้กับเวลาทีละเข็มทีละด้าย...
เขาตั้งใจจะพาทุกอย่างจากไปในความเหงา เกลือกกลั้วกลายเป็นดิน แต่ถ้อยคำหนึ่งประโยคของซูจือเวย ก็ทำให้ความมุ่งมั่นอันแน่วแน่ของเขาพังทลายลงหมดสิ้น
ชายชราบังคับตัวเองให้ถอนสายตา ไม่มองตาซูจือเวยต่อ ทั้งที่มองลงไปยังสายน้ำที่ไหลรี่เบื้องล่าง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบกระด้าง
"นายไม่ควรมาหาฉันหรอก..."
"ทำไมล่ะ?"
"ถ้านายไม่มาหา ฉันก็จะยังเป็นเด็กหนุ่มเหมือนเดิมที่คอยเดินตามหลังนายเสมอ..." ชายชราหยุดพักชั่วครู่ "แต่ตอนนี้ ฉันกลายเป็นตาแก่ที่แก่จนพูดไม่ชัดไปแล้ว...อย่างน้อยก็อยากทิ้งภาพที่สมบูรณ์แบบที่สุดไว้ในใจนาย"
"สมบูรณ์แบบหรือไม่ มันเกี่ยวอะไรกับรูปลักษณ์?"
ซูจือเวยขมวดคิ้วพูดขึ้น "คนที่สร้างภาพเขียนชีวิตล่องลอยขึ้นมาคือนาย คนที่ปกป้องแดนโลกมนุษย์คือนาย คนที่กุมกาลเวลาไว้ให้ฉันก็คือนาย และคนที่ปกป้องเราจากอู๋จีจวินในวินาทีสำคัญก็ยังคือนาย...แดนแห่งนี้เกิดขึ้นเพราะนาย และเจริญรุ่งเรืองก็เพราะนาย ถ้าไม่มีนาย แดนโลกมนุษย์คงถูกทำลายไปนานแล้ว ฉันก็คงตายไปกลางกาลเวลาเสียแล้ว